kafede namaz kılmasına izin verilmeyen kız

insanı ne diyeceği konusunda kararsız bırakan kız. küfretsen olmayacak, etmeden gönül razı kalmayacak. 20 sene namaz kıldım bir gün olsun sözünü etmedim, nerede kılacağım namazımı diye düşünmedim, kimseye sormadım, namazı mahrem alanım belledim ona göre hareket ettim, yedi sülalemde bunun gibi beyinsizler olsa da geneli sessiz sedasız, videosuz, ilansız, anonssuz namazını kılar geçer. insan gerçekten şaşırıyor artık.

bir akrabam bunun gibi beyinsiz bir akrabama şey demişti; "namazın milletin başına bela oldu!". gülmüştük. şimdi gülemiyoruz. çünkü gerçekten de bela olmuş. yolun ortasında kılan mı dersin, uçağın koridorunda, otobüs durağında, kaldırımda, tramvay yolunda, otoban kenarında...

lanet olsun böyle dinci çağa, dincilik hastalığına.

“video izledim ve bana göre ne eleştirilecek bir şey var ne de diğer insanları da içine katarak aşağılamaya varacak şeyler yazmaya sebep var. tamam, kız izin istemiş; barista da ‘olmaz, öyle bir yerimiz yok.’ demiş. kız, baristanın tavrını beğenmemiş olabilir ya da namazını kılamadığı için bunu çekip paylaşmış da olabilir. tersi durumda ne diyecektik mesela? barista olayı anlattığı bir video paylaşsa, bu sefer tersten mi saldırgan konuşacaktık? insan olarak biraz daha sakin ve ölçülü olabilsek keşke.

tamam, izin vermedi diye yaygaraya gerek yok; ancak insanların ihtiyaçlarına çözüm üretmek daha doğru olur. aynı kafede olduğunuzu düşünün: köşede bir kadın namaz kıldığında aklınızdan geçenler, biraz da sizin bakış açınızı yansıtır.

gösteriş olduğunu düşünebilirsiniz; bu sizin bakış açınızdır.

‘burası yeri mi?’ diye düşünebilirsiniz; bu da sizin değerlendirmenizdir.

görüp saygı duyup yolunuza devam edebilirsiniz; bu da insani bir tercihtir.”

buraya da küçük bir doğru bırakayım.

konu böyle şeyler olunca öyle lüzumsuz kafa açıp öyle acayip kıyaslar yapıyorlar, öyle birinin yüzüne söylenemeyecek laflar ediyorlar ki, gerçekten etrafına bu denli alelade sallayabilen insanların, yaşını başını almış ve bu toplumda bir konuma sahip insanlar olmasına fazlasıyla şaşırıyorum.

üniversiteye kadar kafeye giden, bir şeyler yiyeyim içeyim oturayım insanı olmadım. üniversitenin birinci sınıfında bir arkadaşın doğum günü için ilk kez çoklu bir insan grubuyla sosyalleşeyim diye katılmayı kabul ettim. oldukça da hoş ve büyük bir restorandı. velhasıl, öğle namazı vakti geldi. ben de aşırı doz çekingen biri olarak vakit biraz daha ilerledikten sonra zar zor birine mesciti sorabildim, ki öyle büyük bir yerde olmama ihtimalimi düşünmedim açıkçası. yok olduğunu öğrendiğimde oturup bir video çekip mağdur oldum demedim hatta bunu aynı masada oturduğum birine dahi bir şikayet olarak söylemedim. ancak, kalktım ve oraya oldukça uzak bir yerdeki camiye kadar koşturarak gitmek zorunda kaldım. hakikaten o günkü sıkıntı hissimi çok az şey de yaşadım.

ha, bu olaydan sonra hayatımda ne değişti, öncelikle alelade sosyalleşmeye çalışmaktan vazgeçtim. ibadetime dikkat edemeyeceğim ortam ve insanlarla birlikte dışarı çıkmamaya karar verdim. ki bunu öyle içselleştirdim ki bu sosyalleşememe hali uzun yıllar sürdü diyebilirim. dolayısıyla bir kafenin açık alanında kılınmak istenen namaza laf söylemek için camide başka aktiviteler yapma üzerine laf söylemek yerine, bahsi geçen durumun elbette ki makul bir istek olamayacağını ancak bu tarz mekanlarda bir ibadet yerinin bulunması gerektiğini birlikte savunabildiğimiz gün bir şeyler sahiden değişir.

gerisi lafı güzaf,
hep aynı terane, sıkıcılık, iş bilmezlik.

cidden her seyin suyunu çıkarıyorlar. bir de bu konu ile ilgili duyarlılık beklercesine anlatıyor. arkadaşlar kaza namazı falan olmuyor mu? hani o an yapamadın onun telafisi olmuyor mu? baristanin tepkisinin aynisi verirdim hatta gülerdim de senin amacın ne diye. çünkü burada ibadeti engelleme gibi bir durum yok ki.

ibadet de seks gibi özel olsaydı keşke. kimse kimsenin ne yaptığını hangi dine mensup olduğunu bilmeseydi. daha adil olurdu dünya be.

benim başörtülü bacımı mağdur etmiş yine anısına koduğumun dinsiz, imansız chplileri ve atatürkçüleri

zira yıllardır dedik demeye de devam ediyoruz korkmadan; zulüm 1881'de başladı : link
(not: 1915'te yapılan zulmün dehşet verici görüntülerini içerir)

yahudiler gibi sürekli mağdur edebiyatı kasıyorlar. yahudiler gibi sevimsizler.

öncelikle videoyu izlemedim, ancak yorumlardan anlaşıldığı kadarıyla burada bireysel bir mağduriyetten çok, egemen gücün ideolojisinden aldığı özgüvenle yapılan bir şov hissi var. ibadet mekanlarıyla sosyal mekanlar bilinçli olarak ayrı kurgulanır, her alanın bir işlevi ve sınırı vardır. bir kafeden mescit beklendiğinde, eşitlik gereği aynı yerde havra, kilise, sinagog gibi tüm ibadethanelerin de bulunması gerekir ki bu rasyonel bir beklenti değildir. asıl problem tam da burada: günümüz türkiye’sinde alan, sınır ve birlikte yaşama aklı ciddi biçimde aşınmış durumda, herkes kendi doğrusu üzerinden kamusal alanı şekillendirmeye çalışıyor. bu kopuş da gerilimi kaçınılmaz kılıyor.