kalbin acıyınca sığındığın şeyler

uzun uzun yazarım hislerimi kendi yarattığım dünya'nın duvarlarına.
cennetten kovulmuş bu ruhuma tek iyi gelen şey yasak dünyamın duvarlarına hiç dile getiremediğim sözlerimi döşemektir.

müzik

bulan varsa söylesin söz kimseye söylemeyeceğim.

90'lar slow

saçım uzun olduğu için kalp yangınlarında tarak ihtiyacı hasıl oluyo.. bunu sadece alfa erkekler bilir.

tabii ki müzik ve sigaraya..

ben yorganın altına gizlenip uykuya sığınıyorum. çok acıyorsa gözlerimi de sımsıkı kapatıyorum.

kuş kadar akıl dedikleri böyle durumlar için birebir.

kadim dostlarıma tabiki.
biri karanlık biri de en yakını olan yalnızlık.

alkol. uyuştuktan sonra uyandığın sabahta çektiğin ağrılar için kendine sövmekten kalbini unutuyorsun zaten.

hatırlayınca yine.

kendim. en çok kendime sığınırım, bazen de anneme. çünkü sana senden başka iyi gelebilecek şey çok azdır.

doksanlar pop müziği ve sözlük...

kalbim acımıyor artık demek istediğim başlıktır.

hiçbir şeye sığınmıyorum artık! sığınmak bastırmak demektir ki er ya da geç nükseder. bu sebeple ortalığın anasını everiyorum. sonra mis gibi bir rahatlama. yatırım tavsiyesidir. kırın geçirin ne var ne yok, sizden değerli mi ? kşjkşj

coraspirindir. kan sulandırıcı.

ezginin günlüğü
feridun düzağaç
candan erçetin
sezen aksu
emre aydın
emir can iğrek
yaşlı amca
dedublüman
joji
coldplay
lana del rey
billie eilish

çocukluğumun odası. çok şehir değiştirdik ama her defasında kalbim acıdığında o evde, o odada, çocukluğumun yanında sessizce otururken buluyorum kendimi. konuşmasak da birbirimizi anlıyoruz. iyileştiğimde, yeniden görüşmek üzere usulca çıkıyorum o evden. beni daima bekleyen ve anlayan biri olduğunu bilerek.

kalbimin acımayan diğer yanı

alkol ak tabi ki.her boka da acımazsın be kalp .

bu ilk olmadığı ve son olmayacağını bilmek, bu kötü günün ama! daha da kötüsü yaşanılabilie ihtimalin olduğu!
yalnız olduğum ve hep yalnız olup güçlü olmam gerektiğini unutmamak.

gerçeği söyleyeyim mi sözlük:

benim kalbim falan acımıyor. fenalık benim kalbimde yaratmıyor acıyı..

hiçbir zaman duygularımı yitirmedim ama son yirmi yıl öyle geçti ki duygularım birbirlerinin içerisinden geçti, düşüncelerim tüm düşüncelere bulaştı da zihnimden öyle geçti. senelerce neyin ne olduğunu seçmeye çalıştım, senelerce ve bunlar olurken, insanların zor hayat koşulları dediği şeyleri de soluk almadan yaşıyordum.
bir yerlerim bir şeyleri hissetmiyorsa artık, bir şeyler bana merhamet gösterdiği için olablir. belki de beynim, sadık dostum beynim isteklerimi yerine getirmeye devam ediyordur..

sığınmak diyorduk değil mi!? acıdan sığınılır mı? belki evet.. düşünceleri acımaz insanın.. düşünceler bağını koparır beyninden, acımak yerine bunu yapar.. ipini koparır yani.

acı eşiği adı verilen teknik bir tabir vardır hani, o tabir var ya, masal değil, hikaye değil..
insanın düşüncelerinin ipi kopunca ne oluyor biliyor musun sözlük, yani acı eşiğini aşıp geri dönemediğinde :

bütün gün düşünüyorsun bütün gün. gözlerin çöküyor soluk almadığın için, oksijen eksikliğinden. uykuya dalıncaya kadar düşündüğün şeyleri rüyandan, düşünmeye devam ederek uyanıyor ve soluk alman gerektiğ için düşünce kendi kendine duruyor, sen durmasını istediğin için değil..

duygular çok.. acı yok!