karl marx'ın eşine yazdığı mektup

zaman zaman sevdiklerimle kafamın içinden konuşan, sonra o sözleri söylemezsem öleceğim gibi bir hissiyata kapılan bendeniz için, fazlaca kendimi bulduğum bir mektup oldu. ama her zaman böyle yazılmıyor ya da söylenmiyor işte...

“sana aşk, insanı yeniden insanlaştırıyor.” nasıl güzel bir söylem öyle!

ya da şu bölümdeki samimiyet ve nahifliğe ne demeli?
“dünyada çok dişi var, kimileri de çok güzel ama ben, her bir hattı, hatta her bir kırışığı bana hayatımın en büyük ve en tatlı anılarını hatırlatan bir yüzü bir daha nerede bulabilirim? senin tatlı çehrene sonu gelmez acılarımı, yeri doldurulmaz kayıplarımı bile okuyabilir ve senin tatlı yüzünü öptüğümde acıyı öperim.”

içeriğinde sarfettiği cümlelerin samimi olduğunu kabul ederek düşünmeye çalıştığımda, şanslı ve kazançlı olan tarafın karl olduğunu söyleyebiliyorum.
eşinin durumu, benim için, şimdilik belirsiz. tahmin edilenden çok daha kötü bile olabilir..

evdeki hizmetçiye atladıktan sonra bi anlık panikle yazılmış sanki.

başlığı görünce aklıma hüseyin nihal atsız’ın oğluna mektubu’nu getirmiştir.
iki mektup da kişilerin hayata bakış açılarını açıklıyor aslında…