kaybetme korkusunu kaybedip müge anlı'ya başvurmak

bir sabah uyanıyorsun, aynaya bakıyorsun ve fark ediyorsun: artık kimseyi kaybetmekten korkmuyorsun.

ama o kadar da emin değilsin. yani belki kaybetme korkunu da kaybetmişsindir, ama ya onu da kaybettiğini kaybettiysen?

beynin loop”a giriyor; spotify bile bu kadar dramatik olma kardeşim diyor.

sonra aklına geliyor: müge anlı
zaten ülkede bir şey kaybeden herkesin doğal refleksi. kimliğini, kocasını, psikolojisini, umudunu, hatta saç çizgisini kaybetmiş insanlar orada yeniden bulunuyor.
sen de düşünüyorsun:

kaybetme korkumu kaybettim müge hanım, yardım edin.

kameraman bir anda zoom yapıyor, stüdyoda sessizlik. rahmi bey uyukluyor.
arkada klasik o müzik: kayıplar… kayıplar…
senin suratın mozaiklenmiş ama sesin açık:

en son 2019’un sonunda bende vardı müge hanım. sonra pandemi oldu, biraz evde kaldı, bir sabah baktım gitmiş.

müge anlı başını sallıyor, korkuyu kimle yaşıyordunuz? diyor. rahmi bey kafa açıyor.

kendimle.
peki tartıştınız mı?
yani... bazen kendi iç sesime sesimi yükseltiyordum, ama fiziksel şiddet yoktu.

ekranda kaybetme korkusu 6 yıldır kayıp yazısı beliriyor.
alt yazı geçiyor:
son olarak kalp çarpıntısıyla görülmüştü.

bir teyze bağlanıyor yayına:

ben bu korkuyu bizim mahallenin köşesinde gördüm, yanında da özsaygı vardı, el eleydiler..

ama yok… bulunmuyor.
korku, muhtemelen bir üçüncü nesil berbat kahveleri ile meşhur kahve zincirinde soyut sanat konuşuyor şu an; seni çoktan aşmış.
sen de vazgeçiyorsun, belki de bulunmasa daha iyi diyorsun, çünkü kaybetme korkusunu kaybedince bir tür özgürlük geliyor:
artık kimseyi sevmekten de korkmuyorsun ama sevmek de pek zahmetli geliyor.

son sahnede müge anlı, seni teselli ediyor:

korkular kaybolur ama rating baki kalır.

sen de stüdyodan çıkarken düşünüyorsun:
belki de bazı kayıplar bulunmasın diye kaybolur.
ve o anda fark ediyorsun
en korkutucu şey, hiçbir şeyden korkmamaktır.