kayısıyı fazla kaçırmak

yıllar yıllar önce babamla her nasılsa otobüse bindik.. muavinin arkasındaki ikinci sıra.. ön sırada orta yaşlı bir karı koca var. kadın koymuş kucağına bir torba, içinde fırkıl armutlar, cok cok cok yiyor.. babam arkadan kadına “yemeeee, abla yeme” diyor, kadın hem “bana ne, yeycem işte” diyor hem bize armut uzatıyor.

babam durdu durdu, muavini çağırdı, “git, arka beşliye sor bakayım, buraya gelmek isteyen iki kişi var mı” dedi, bir de çantalarımızdan kendisiyle bana birer tane kalın mont-kazak verdi.. zaman aynı böyle ağustos, bana mont giydirdi..

iki kişi saniyede bizim koltuklara ışınlandı, ardından da abartısız bir on beş dakika geçmeden ön tarafta kıyamet koptu. kadın bir torba armudun ardından yapacağını yapmış, benzinliğe falan girdik ama ne fayda, koltuklar falan panayır yeri. kaptan da dayadı klimayı, içerisi oldu sana buzhane.. soğuğu yiyen kadın daha beter coştu, millet saydırıyor, biz baba-oğul mutlu mesut ve ısınmış bir biçimde uyuyoruz...

diyeceğim o ki; kayısı, armut vesaire, netameli meyvelerdir. usulüne göre yemek gerekir.

cırcır eder allah muhafaza.

kayısı potasyum deposu, c vitamini kaynağı ve sindirim dostu mucizevi bir meyvedir; lakin her güzel şeyin olduğu gibi bunun da bir kullanma kılavuzu vardır. beş tane ye ve huzur içinde kal.

aha bu şeftali bu da kayısı diye bir espri vardı eskiden, sakın açıklattırmayın snaypırla vururum, ewed.

bir yere gidecekseniz tuvalete yakın yerlerden geçin. bağırsaklarınız size sürpriz yapabilir.