kemalettin tuğcu

eserlerinde kendi gibi engelli(?) kahramanları konu edinen çocuk edebiyatı(!) yazarı.
eserlerinin bu edebiyata uygun olmadığı kendi demecinden de bellidir. zira uygunluk sorusu sorulduğunda:

"ben bunları çocuklar için yazmadım ki" cevabını vermiştir.

en tanınmış eserlerinden biri de hepimizin bildiği diziye uyarlanmış üvey baba'dır.

okula gitmeyip okuma yazmayı kendi öğrenen ve 304' ü roman olan 312 kitabı bulunan yazardır. 13 yaşında şiir ve öykü yazmaya başlayan yazar eserlerinde özellikle acıklı ve melodramatik olay örgüleri kullanmıştır. üvey baba, küçük besleme, mercan kolye, babamın günahı kitapları en çok bilinen ve aynı zamanda beyaz perdeye uyarlanan eserleridir.

(bkz: küçük besleme)

ilkokul yıllarımda yirmiden fazla kitabını okuduğum yazardır. otuz ya da 40 sayfayı aşmayan güzel kapaklı kitaplardı. aralalarından sadece "kayıkçı güzeli" kitabının ismini hatırlıyorum. onu komşunun çocuğuna ödünç vermiştim. bir hafta sonra taşınmışlardı. belki de bu sebepten içimde yer etmiş.

ilkokulda sıkça okuduğum yazarlardandı, severdim. tabi ki okuduğum diğer kitaplar ve içerikleri gibi bunları da unuttuğumu yine yeniden hatırlatan başlıktır aynı zamanda. kafama kafama vurmak istiyorum arkadaşlar bele bi şey olabilir mi ya. (bkz: okuduğu kitabın içeriğini unutmak)

eserleri yoğun dram içeren yazar. kahramanların başından genelde iç karartıcı olaylar geçer. bir nesile okuma alışkanlığı kazandıran yazarların başında gelir ömer seyfettin ile beraber.

bir nesil acımayı bu adamdan öğrendi.

emrah, annene dalıyorlar....
nayırrrr nolamazzzz...
boynu bükükleeerrrrr, garip yetimlerrrr modunda bir yazar.

acıların çocuğu olanları yazan yazar. bunalım seven okusun.

yazar, bu kitapları esasında çocuklara yönelik yazmamıştır. sırf kolay okunuyor diye öğretmenler, öğrencilerine bu kitabı önermiştir. 90'lı yılların çocuklarına bu kitap okutturularak olası kastla zulmedilmiştir.

öneren öğretmenler de kitap okumayan öğretmenlerdir veyahut esra ezmeci bircan yıldırım nilgün bodur gibi ne idüğü belirsiz tipleri okuyan serkeş kişisel gelişimci öğretmenlerin 'okusunlar ne okudukları önemli değil" diyerek önerdikleri iki üç yazardan biridir kemalettin tuğcu, bir diğeri de bomba diye çocuklara hikaye yazan, falakaya yatıran ömer seyfettindir.

muzaffer izgü'ler, ülkü tamerler,yaşar kemalin çocuk romanı,öyküleri, sevim ak, behic ak gibiler varken populist tipleri okutan öğretmenler, sizi hiç sevmiyorum.

sizin ojeli parmaklarınızı, boyalı saçlarınızı da.

kendinizle barışın ve vazgeçin bebelere saçma sapan kitapları aldırtmaktan

haksızlığa uğrayan yazardır. kitaplarında ağır dramlar filan vardır evet ama düzgün insan olmanın ödüllendirilmesi, kötülerin cezasını bulması, çalışkanlığın ve dürüstlüğün yüceltilmesi ana temadır. ayrıca mutlu sonla biter.

ağır hikayelerin genel geçer yazarıdır. çocuk kitabı yazması çok anlaşılabilir, acı herkes içindir. bu dozaj çok yerinde.

bir kaç kuşağın psikolojisini mahveden yazar.

bir çocuğu mum gibi yapmak istiyorsanız kemalettin tuğcu kitapları okutun. on yaşına geldiğinde şükür duası etmeden adım atmayacaktır.

psikopat
seni okuduğum güne lanet olsun.

çocukluk travmalarımızın baş kahramanı.

lisenin okul kütüphanesinde kitaplarını okuduğum yazar.
romanlarında sık sık ahçı sözcüğü geçerdi.

samed behrengi kadar iyi olmasa da bu ülkenin samed behrengi'sidir. 2 arkadaş, mercan kolye, üvey baba, küçük besleme gibi hikayeleri star için televizyon filmi olarak yapılmıştır bunlardan herhalde sanki kitabın her harfi üzerine bölüm çekilirmiş gibi yüzlerce bölümü olan üvey baba olmuştur hatta önce star'da başlayıp sonra flash tv'de devam etmiştir ve o kültleşmiş intro müziği telif haklarından değişmişti. (bkz: şemsi inkaya)

türk edebiyatına iki yüzün üzerinde kitap bırakmış bir yazardır.

genelde işlediği konuların çok acıklı konular olması nedeniyle bence çocuklar için uygun kitaplar değildir bunlar. ancak benim çocuk olduğum zamanlarda bize bolca kitabı okutulmuştur.

benim için önemli olan noktası ise çok farklıdır. ben henüz 10 yaşında iken kemalettin tuğcu’nun yüzden fazla kitabını okumuştum. belki de ruhumdaki gereksiz hüznün kaynağı kemalettin tuğcu’dur. ama sadece dramı değil merhameti de öğrettiğini düşünürüm kemalettin tuğcu’nun.

asıl önemli nokta ise kemalettin tuğcu’nun ayaklarındaki bir özür nedeniyle okula gidemeyip okuma yazmayı kendi kendine öğrenmesi ve o yaşlarda edebiyatla tanışmasıdır.

ben de kemalettin tuğcu ile ciddi bir eklem romatizması sorunu yüzünden bacaklarımı kullanamaz hale geldiğim bir dönemde, tam üç ay yatağa mahkum olduğumda tanıştım. o zamanlar internet olmadığı, televizyonda tek kanal olduğu ve belki de yapılacak başka hiçbir şey olmadığı için kitaplara sığınmak zorunda kalmıştım. elbette başka yazarlar da vardı o zamanlar yanımda ama en yakınım kemalettin tuğcu idi.

ne kadar eleştirilirse eleştirilsin benim için yeri her zaman ayrı olacaktır. içimdeki deniz hayatı yaşarken bana dalga olduğu için minnettarım.

70lik rakı eşliğinde eserlerinin okunması şiddetle önerilir.