kendi içinde kalabalık olup kimseyi bulamamak

en zor olanı budur. zor olursa daha dik durursun lafı da hikaye... öyle bir yıkıyorlar ki seni, aklın duruyor ve sadece debeleniyorsun. yalnızlık,
mesaj atmamak için telefonu ters çevirip
ekranın karanlığına bakmak aslında. birinin “iyi misin?” demesini isteyip kimseye yazamamak belki de...
biz kalabalıkta da yalnız kalabiliriz belki ama;
en ağır olanı, kendi içinde kalabalık olup
kimseyi bulamamak...

ben kovaladım içimdeki kalabalığı. zaten çok ses oluyordu. kafam şişti. bir susmadılar vır vır vır.
kimseyi de aramıyorum. onlarda ayrı vır vır.

düşünce düşünceyi doğurur. bir fikir kapısı arkasından onlarca kapıyı ortaya çıkarır ve akıl hepsini tam açamasa da aralamak ister. bunların ardındakini görmek en büyük arzumuz olur. insan olarak en önemli maharetimiz meraklanmak ya. bu düşünme faaliyeti yalnızken dallanıp budaklanır. haliyle içerde kalabalık olmak için dışımızda yalnız olmak ya da yalnız olacağımız bir köşe bulmak gerekir. bunu dengede tutmak az çok insanın elinde olabilir. çünkü düşünmeye ihtiyacımız olduğu gibi kafayı kısa süreliğine boşaltmaya da gereksinim duyarız. hem içe dönük olalım hem dışarıya çıkalım.

bir kafa karışıklığıdır olur bazan. dinlenmek yararlı.

https://youtu.be/z29me7d7m2g?si=jfsm1z_vwo_x-sub

icimdede, disimdada hissettigim :

ps: -de ve -da eklerini icimdeki isyanin temsilcisi olarak ayri yazmadim. kahrolsun -de ile -da yi ozunden koparip ayri yazanlar.