kendine dışarıdan bakmak

bir terapi yönteminin başlangıcıdır.
örneğin,
masa başındasın, bilgisayar karşısında. sıkıntılısın mesela. düğümlenmiş düşünceler ses haline gelip çıkamıyor boğazından. kolun ağrıyor. boynundan bir sızı geliyor beyninde sonlanıyor. kahven bitmiş. arka planda müzik çalıyor ama o bile bir sıkıntı yaratıyor parçayı çok sevmene rağmen. ne olduğunu anlamıyorsun. o anın içinde kalmak acı veriyor. gözlerinden yaşlar dökülüyor. konuşman gerekiyor, hiç bir şey yapamıyorsun ama ellerin bile kilitlenmiş yazamıyorsun. işte tam o anda. tam da o anda, masa başından kalk, sandalyenin arkasına geç ve o koltukta oturmuş acı çeken kendine bak.
ne görüyorsun?
işte o gördüklerini bir kağıda dök.
demin yaptım ben, enteresan şeyler çıktı.

kendimden iğrenme sebebimdir. o kadar çirkinim ki, kendi görünüşümü asla sevemedim, benden hoşlanan birisinin de benimle dalga geçerek alay ettiğini sandığımdan hep ilk ayrılan ben oldum. nasıl aşarım da bilmiyorum, mesaj yoluyla biri bana ulaştırsın. gerçi yardımcı olacağını da pek sanmıyorum.

birçok sorunun çözümünü bulmaktır. dışarıdan bakarsın, çözümü bulursun. uygulamak için bedenine dönersin, yapamazsın. sonuç: yok.

ben bu deneyimi yaşamıştım.
(bkz: gece yatakta kendini yatarken görmek)

depersonalizasyon bozukluğu.

gidip de dönmemek,
dönüp de bulmamak var.

sana hakkım helal olsun. *

becerebiliyorsanız başarıdır. sağlıklı bir kişilik belirtisidir.. ama başarabiliyorsanız.. çünkü zordur.. ama bu duyarlık ve çabanın oluşu bile önemlidir.. başarabilmenin ilk önemli adımıdır..

ı talked with myself but i can't get along with myself. he want to die, i want to live.

güzel bir yetenektir. kendi gidişatının farkında olmayı sağlar.

gözlemlemektir.
kim bu kadın? cildi çatallaşmış, dudaklarının kenarında salyalardan ufak öfkeler. parmaklarının hızından belli huzursuz olduğu. müzik de faydalı değil ki. bir türlü anda kalamıyor gibi. şimdi... şimdi uzaktan bakıyorum ona. çabalıyor da deli gibi. yorulmak nedir bilmeden. çünkü nefes alıp vermek bunu gerektiriyor.
hayata saygısızlığı içtiği iki paket sigarada yazılı.
hayata sevgisi güneşin doğuşunu yakaladığında gözlerinin parlamasından okunuyor.
kim bu kadın?
dişleri hafif sararmış, dudaklarını büzmüş şimdi ve yazmaya devam ediyor.
ben masanın diğer tarafında duvarın içinden bakıyorum ona ve beni gördü şimdi.
tek kaşını kaldırdı ve selam verdi.
belki birazdan ayna karşısına geçecek ve bakacak yüzüne.
belki birazdan müziği kısacak.
ben mi?
ben sadece duvardan çıkmak istiyorum.
(bkz: kendini gözlemlerken kendinle sohbet etmek)

üfff şundaki göte bak derim göteeeee.
maşallah hepsi benim mi yaa bunun?

her seferinde kendimden nefret etmemi sağlar. beni seven bende ne buluyor anlamıyorum.

o da benim, bu da benim. sorunlarımız var çözemediğimiz.

kendime sinirli olduğum zamanlarda daha çok bakma fırsatım oluyor, nasıl görünüyorum kendimi ne kadar kontrol edebiliyorum, sinirimi dışarıya yansıtıyor muyum... çünkü kontrol manyağı birinin de en zayıf olduğu noktalar vardır ve ben sinirlendiğimde gerçekten bunu yaşamayı seviyorum. diğer yandan insanların tepkilerini de okuyorum, hayret ediyorum bazen hem bu kadar dağılıp hem de bu kadar farkında olduğuma. daha hayret edici olan kısım ise kendime onların gözünden bakabiliyor olmam. yani kendimle empati kurmak için onları seyrediyorum. kendime dışarıdan bakıyorum onlarla beraber. utancımdan uyuyamıyorum sonra tabii..