kendine neden diye sorduğunda aldığın cevap

insan bir çok kez kendine soruyor bu soruyu sarhoşken hüzünlenince gecenin yarısı hayatın anlamını ararken habire sorar.. aldığın cevap genelde hayırlısı olur

*"neden?"in sessizliği*

insanın aynaya bakıp sorduğu ama cevabını kendinden bile sakladığı sorudur "neden?"
cevap gelmeyince beyin susmaz. boşluk büyür. o boşlukta insan kendiyle ilk kez dürüstçe karşılaşır.
çünkü "neden" sorusunun cevabı yoksa, mesele mantıkta değildir. meseledir.
o an anlarsın: bazı yaralar açıklama istemez, sadece şahit ister.
bazı yolların sonu yoktur, sadece yürümek vardır.
bazı insanları da anlamak değil, bırakmak gerekir.
"neden?"e cevap alamadığın an, büyüdüğün, anladığın andır.
çünkü artık dışarıdan sebep dilenmiyorsun. içeride kendinle yaşamayı öğreniyorsun.

kısası: cevapsız "neden", insanı en çok büyüten en çok can acıtan sorudur.