kendini işe yaramaz hissetmek

bu aralar her gün hissediyorum. okulum bitti, işim yok ve ben yetersiz hissediyorum kendimi

herkesin hissedebileceği berbat bir duygudur

(bkz: hissettiklerim)

kısır döngü yaratma ihtimali aşırı yüksek olaydır. basireti bağlayabilir.

uzun zamandır içinde sıkışıp kaldığım düşüncelerin genel özeti.

işe yarar bi halimiz mi varki işe yaramaz hissetmeyelim hedesi

(bkz: kendini değersiz hissetmek)in birinci kuşak kuzenidir.
bu ve birinci kuşak kuzenlerinin çözümü tamamen ecnebilerin inner peace dediği şey. geçmişteki her şeyi artık kabullenmek ve dış kaynaklardan alınan iletilere kulak asmamak. yani sana hissettirlenlere. çünkü sadece sen ne olduğunu bilebilirsin ve seni yalnız sen tanıyabilirsin.

uzun, yorucu ve meşakkatli bir yol olabileceği gibi hiç tahmin edilmez şekilde kısa sürede de içinden çıkılabiliyor. her bünyede ve her ruhta farklılık göstermekte. birkaç bununla alakalı kitap, ya da bakış açısının önemi hakkında kaynaklar okumak yardımcı olabilir.
kendinizi suçlamaktan vazgeçmek en baş maddedir.

"işe yaramak" nedir ki zaten?
birinin işine yaramak mı?
bir şeye hizmet edebilmek mi?

bırak, işe yarama.
gerçekten, koy popoya rahvan gitsin ya.
senden önemli mi sence? değer mi? zaten 70 sene anca yaşıyoruz, bizden önce milyarlarca insan geçti bu yeryüzünden hiçbirimiz hiçbir bok değiliz. evrende kum taneciği kadar bile yer kaplamıyoruz.
olay başka yerlerde.
yalnız değilsin. değil(iz).

edit: imla falan filan.

kendimi bildim bileli böyle hissettim ben. ömrüm böyle geçti. sonra sürekli bir şeyler üretmeye çalışan, insanlara yararlı olmaya çalışan benim işe yaramaz hissettiğim ülkede çalan çırpan, insanların iliğini kemiğini sömüren, kafaları boş ama kasaları dolu olan birtakım kişilerin nasıl mutlu mesut yaşadığını idrak edince bu hissim son buldu. kendime çok saygı duyuyorum artık.

hissizliktir aslında. ne kadar kovalasada yakalamak istemez bişeyleri, mutluda değildir mutsuzda, araftadır bu hissizlik.

herhangi bir iş yapılması durumunda bu duygu ortadan kalkar. yeter ki boş boş durulmasın.

günümüz gençlerinin en büyük ortak problemi. para yok , iş yok, babadan kalma miras yok, kendi içindeki" bir ise girip çalışıp çabalasan bile kendi zaruri ihtiyaçlarını zor karşılarsın " hesaplaşmaları ve bunun sonucunda yaşanan gelecek kaygısı ve boşluğa düşmüşlük hissi... ve daha sonraki depresyon süreci, aileye yük olma hissi , evlilik yaşının gelmiş olması vs vsvs

bu hissi en güzel açıklayan söz; 'elimi neye atsam kuruyor' . belki gerçekte öyle değil ama bazen insan böyle hissediyor.

takdir mekanizmasının işlemediği ortamlarda kişinin sürekli hissettiği şeydir. nitekim insanlar takdir edilsin ki yaptığı şey neyse benimsesin ve bu hayatta bir işe yaradığını bilsin.

kişinin kendi değeri hakkındaki düşüncesini diğer insanlara bakarak verdiğini düşündürür. başkalarının gözünde başarılı olup olmadığınızdan çok kendi içinizde ne hissettiğiniz daha önemlidir.

çoğunlukla kendini işe yaramaz hissetmenin nedenleri geçmişe gidiyor. kimse çocukluk travmalarının etkisini tamamen yok edemez ama bunun için uğraşmak gerek.

işe yaramaz hisseden kişi bir konuda bir şey başardığını hissederse bu ön yargı kırılır. bunun için yapılacak olan en makul adım da bir şeyler öğrenmektir.

bu tanımı okuyabilen şanslı kişiler yani internet erişimi olanlar sadece video izleyerek kendi başlarına belli becerileri kazanabilir.

amaç işe girmek için diploma sahibi olmak değil ben bir konuda her şeyi öğrendim demek olmalı. her konuda bilginiz olmasa da bir konuyu seçip öğrenin ve bunu da gerekirse tv de çıkıp konuşacak kadar hakim olacağınız ölçüde yapın.

bir kere bunu kırabilirseniz gerisi de gelecek.

yaptığınız her işi en iyi şekilde yapın. en iyiye ulaşana kadar rahatsızlık duyun, kendinizi işe yaramaz hissedin. unutmayın başarıya giden yol çetrefillidir.

bazen evet. sonra bir bakıyorum etrafıma, bir ben değil tüm insanlık işe yaramaz boşver diyorum.

bu his kendi kendine gelmez. muhakkak bu hisse sebebiyet veren birileri vardır yanında, yakınında. izin verme kardeşim. baban bile olsa izin verme. bir yaprağın dahi kıymeti var şu evrende, değil ki senin olmasın. tek tek tespit et, ne pahasına olursa olsun uzaklaştır kendinden bu modern vampirleri .

genellikle ebevynlerin veya ilkokul hocalarının çocukluktan aşıladığı lanet duygudur. kişi bu duyguyla büyür büyür. tabi kendi büyüdükçe duygu da büyür. ilişkilerine , işine yansır. ama bir an vardır arkadaşlar bu normal sandığınız eylem meğerse değilmiş bunsuz hayat daha güzelmiş. o aydınlanmayı umarım hepiniz yaşarsınız.

umarım siz de çocuklarınıza bu zulmü yapan ebeveyn veya hayatta birilerine bunu söyleyip empoze edecek kadar gaddar olmazsınız.