kendini yenilmez yıkılmaz tükenmez görmek

sınandığı zorluklardan ders çıkaramamış ya da ders çıkarabileceği zorluklarla sınanmamış bir insan olmaktır.

kimse bu büyüklük, güçlülük mavalına kendini kaptırmasın demek zorunda hissediyorum kendimi. insan gerçekten aciz bir mahluktur. bunu idrak edebilmek mühimdir.

öğrenir kafasını duvarlara vura vura.

kimse yenilmez, yıkılmaz değildir. kimse her günde mutlu, enerjik değildir. hayat tam olarak böyle bir şeydir. bazı günler aksini düşünsek de biçare varlıklarız.

bazen kendini yenilmez, yıkılmaz, tükenmez sanırsın. dünya öyle kalabalık gelir ki üzerine, doğruların çoğunluğun değerleriyle çarpışır. o zaman fark edersin ki yıkılmaz dediğin duvarlar yıkılır, aşılmaz dediğin kaleler aşılır. çünkü insanın kötülüğü, bencilliği ve sınır tanımazlığı da kendi başına bir güçtür, yıkar, geçer, bırakmaz..

ama işin ilginç yanı, işte o yıkıntılar arasında, küçücük bir direnç, bir ince çizgi, bir doğru hareket hala dimdik durur. yenilmez olmak değil mesele, ama ayağa kalkacak gücü görebilmek… işte o gerçek güçtür. ben mi..? ben yenilgimi ilaçlarla maskeliyorum.

bir hikaye vardı. padişah, kızının yılan sokması sonucu öleceğiyle ilgili bir kehaneti önlemek için denizin ortasına bir yer yaptırıyordu da prenses meyve tabağından çıkan yılanın sokmasıyla ölüyordu. o aklıma geldi nedense.

youtube.com/shorts/0llVfdpi...

bir virüse bakar.