kendinle vakit geçirmek

insanın ara ara kendisiyle başbaşa kalması gerekir ve insan kendisiyle vakit geçirebiliyor ise gerçekten yaşadığının farkına varır. yani kendisini sevmeyen insan başkasını da sevemez. kendisini çok seven de başkasına değer veremez. o aradaki ince çizgiyi korumak gerekir. ne sağdan, ne soldan ortadan burnunun dikine de gitme.

haz aldığım zaman dilimleri.
denizi karşıma alıp kendimi didikliyorum bazen canım acısa da. veya en uzun ne kadar süre düşünce düşünmeden geçirebilirim testleri ile boşaltıyorum kafamın içini.

şişeyi kafama dikip esrirken eskimekte olduğumu düşündüğüm ya da bir kitaba gömüldüğüm ya da çalan parçanın notalarında sörf yaptığım zamanları vb. saymıyorum çünkü onlar kendinle vakit geçirmek olmuyor, kitapla, müzikle, şarapla paylaşmak oluyor zamanı.

yapmayı en sevdiğim şeylerden biri. her zaman yalnızlık iyi gelmediği gibi, bazen de kendini dinlemek iyi oluyor.

kedimle yaşıyorum. insanın insan olmayan bir yaşam formuyla birlikte yaşaması çok ilginç geliyor aslında. etkileşime girmek çok eğlenceli.

bazen pavlov'un köpeği varsa benim de kedim var * diyesim geliyor. şunu farkettim ki kediye seslenirken aslında kendimle konuşuyorum. bir nevi şizofreni.

asosyalliğin en keyifli kısmıdır. en iyi anlaştığım kişi olan kendimle vakit geçirmek müthiş keyifli bir şey. kendine kızmak da aynı şekilde keyiflidir.

çokça yaptığım aktivitedir. akşam üzeri hafif kar yağışlı havada buram buram kültür kokan hemşin pastanesi ve temelli kıraathanesinde çayımı/kahvemi yudumlayarak kulağımda türk sanat müziği veyahut klasik müzikler eşliğinde dışarıyı seyretmek. bazense kulaklık takıp bedenimi şehrin sokaklarına salmak. bazense daktilom ile bir şeyler yazmak... kendine zaman ayırmak keyiftir bağımlılık yapar :)

"kendinizi, kendinizle vakit geçirmeyi yalnızlık sanmayacağınız şekilde yetiştirin."

(bkz: andrey tarkovski)

eğer insan bunu sıkılmadan yapabiliyorsa kendini gerçekleştirme yolunda ciddi bir ilerleme kaybetmiş insan eylemidir.

#1675061 materpiece’in yaptığı alıntı tam da benim düşüncemi özetlemiş. kendi başınıza kaldığınızda, kendi kendinizle zaman geçirdiğiniz anlarda yalnız kalmış ya da yalnız bırakılmış hissi yaşıyorsa bir yerlerde doğru gitmeyen bir şeyler var demektir sizinle ilgili.

kendi başına zaman geçirirken eğlenemeyen insanların başkaları ile eğlenceli zaman geçirebileceklerine de inanmıyorum. siz bile kendinizden sıkılırken emin olun diğer insanlar sadece sizin varlığınıza katlanıyordur.

benim için resmî olan en yakın arkadaşım gördüğüm kişi benim. evet, erkek kardeşimi en yakın arkadaşım olarak görüyorum tabii ki ama ben kendimle daha uzun bir zamandır arkadaşım ve bu arkadaşlıktan da büyük bir keyif alıyorum.

en büyük hayallerimden ve korkularımdan biridir aslında bir gün herkesin beni dünyada yalnız bırakıp gitmesi ama bu olası eylemin çekici bir yanı da var. eğer gerçekten cehennem başkaları ise herkes gidip ben yalnız kaldığımda ve bu korkudan bir şekilde sıyrıldığımda kendi kişisel cennetimin inşasını başlayabilirim.

benim için kendimle vakit geçirmek korkak bir robinson crusoe olarak tek kişilik tamamen özgür bir dünyada yaşadığımın bir ütopya mı yoksa distopya mı oluğuna karar vermektir.

önceden hiç yapamadığım hatta "oha ya napıyo bu insanlar tek o kadar mı kimseleri yok" diye şaşırdığım daha sonra o kadar kimsem kalmaması üzerine zorla yaşadığım olaydır. ilk başta ne kadar zorlansamda zamanla kendimle barışmamı sağladı artık bir ihtiyaç haline geldi.

en sevdiğim ve bazen ihtiyaç duyduğum şey kendimle vakit geçirmek. sosyalimdir, çok sevdiğim dostlarım, arkadaşlarım ve güzel bir ailem de olsa bazen kabuğuma çekilmek isterim. birkaç gün sosyalleşsem birkaç gün de kendi kendime kalmak isterim. günün belirli zamanlarında da böyle.
kendi kendime sevdiğim yerlere gider, dolaşır, bir şeyler yer-içerim.
ille de yanımda birini aramam. evde olsam bir sürü şey bulurum yapacak. kendisiyle vakit geçirmeye alışan bir kişi için bu, bir zaman sonra vazgeçilmez olur.
istediğim zaman yalnız kalamayacağım bir hayat benim için mutsuz bir hayat olurdu. hayatımdaki insanları seviyorum ama iç içe olmayı, yüz göz olmayı sevmiyorum.
sanırım özelliğim genlerden de geliyor. anneannemin annesi, anneannem, babaannem, annem de böylelerdi. dul kalmalarına rağmen kimse ile yaşamak istemediler. kendilerine ait alanları vardı, kimse de o alana girsin istemezlerdi.

çok fazla yaparım bu aktiviteyi. insanın kendisine yetebilme, kendini oyalayabilme yeteneğiyle alakalıdır ve önemlidir.

yapabiliyorsak ne mutlu ama yapamıyorsak eğer mutlaka öğrenmemiz gereken şeylerden.

insanın yalnız kalıp, kendini dinleme, kendini eğlendirme, kendini ütopik bir dünyada var etme eylemi. uzun zamandır yapamıyorum. şöyle bir kahve demleyip, sıcacık battaniyem eşliğin de uzanıp, bedenimin ve ruhumun baş başa verip gıybet etmesi, hayal kurması, tartışması ya da boş boş tavana bakması gibi çeşitlendireceğim; yaşadığımız hayatın, maddi ve manevi buhranın, kaosun, kavganın, koşturmacanın, trafiğin vs. bir nebze kısa süreli de olsa bu durumların dışında kalması durumu. hasretim. hasretsin. hasretler. *

bugün kendimle başbaşa radyo dinliyorum işyerinde.

önceden aşırı derecede sıkıldığım durum olup şuan kendi kendime vakit geçirmekten büyük bir haz duyduğum herhangi bir kafede oturup kitap ve kahve kombinasyonuyla hayatımın en iyi dakikalarını geçirebildiğim olay

kaliteli insanların yapacağı aktivitedir. bazen sahil kenarında kulaklığı takıp yürüyorum mesela.

iyi hoş da alışmak kötü…

alışınca bırakılması zor. bırakmam için çok ekstrem bir şey olması lazım sanırım. (yine büyük konuştuk:d)