ölecek kişiyle vakit geçirmek

hangi kafayla hangi psikolojiyle açtığımı bilmediğim bir başlık olmakla birlikte doktorların "hiç umut yok her türlü ölecek en azından kemoterapiyi kabul edin belki biraz ömrü uzar" cümlesi ile her gün vakit geçirdiğim, ansızın aklıma düşünce boğazımın düğümlenip kaldığı anlarımdır.

(bkz: ansızın gözlerinin dolması)

hepimiz öleceğiz değil mi? 2 saat sonra kalp krizi geçirmeyeğinizin ya da size bir arabanın çarpmayacsğının garantisi yok.

diyeceğim çok şey var ama diyecek bir şeyim yok dostlar. bu konu hakkında içimde bagirdigim çok şey var ama dilim lal olmuş susuyor, susmakla yetiniyor.

biliyorduk böyle olacağını,dünyanın en tatlı adamı olan dedemi kaybedeceğimizi.ancak bildiğimiz hâlde son kez yoğun bakıma uğurlarken bile içimde umut vardı.

kimin ne zaman öleceğini bilemezsiniz. fakat ölmüş bir insanın arkasından keşke daha fazla vakit geçirseydim pişmanlığını elbet yaşarsınız. bana da bu en ağır şekliyle oldu. yakın arkadaşımı ani bir trafik kazasında kaybettiğimde onu son gördüğüm vaktin kıymetini bilememiştim, selam vermekle yetinmiştim ve daha sonrasında ölüm haberini alınca sadece pişmanlıklar kaldı ardında. yani demem o ki her zaman sevdiklerinizle o gün son gününüzmüş gibi geçirin ve bu pişmanlıkların asla geçmeyeceğini unutmayın.

madem açılmış içimi dökeyim. yaklaşık 6 yıldır baba tarafımla konuşmuyordum saçma sapan sebeplerden ve şuan dedemin durumu çok kötü ve her geçen gün daha kötüye gidiyor. haftanın 3 günü diyalize gidiyor, yaşı gereği artık vücudu bu durumu kaldıramıyor ve sürekli fenalaşıyor. zamanın geldiğini hissediyorum ve geride bıraktığım saçmalıklarla dolu 6 yıl için pişmanlık duyuyorum. hayatımda her zaman bir keşke olarak kalacak. son 6-7 ayımı belki daha kısa bir zamanı onlarla beraber geçiriyorum, mutluyum. keşke daha önceden akıllansaydım. ileride kaybettiğimde güzel vakitleri hatırlardım belki. umarım daha çok güzel zamanlar geçiririz, umarım beni bırakıp gitmez.

(bkz: son bir isteğin var mı diye soran cellat)

ayrılan sevgiliyle veya varlığını görmemek üzere veda edeceğin bir maddeden farksız.anlık ölmüyormuyuz zaten hepimiz,herşey,herkes ölüyoruz be abi ! anlık ölüp ölüp başka bir an başka birşey olarak yeniden diriliyoruz ama her geçen saniye bastığım son harf gibi ölüyoruz.

uzaktan eğitimi fırsat bilip kardeşimle çocuklarımızı alıp ankara'da baba evimizde toplandığımız bir haftadır.

sanırım başlığın anlatmak istediği; öleceğini bildiğin kişiyle vakit geçirmek.

iki taraf da bilecek ne olacağını. görmezden, duymazdan geleceksin. içindeki hüzün dinmez ama hüzünle hatırlamak istemiyorsun onu. bir hayalini gerçekleştireceksin. belki başka bir ülkeye götüremezsin ama hep şu restorana gidelim diyorsa artık o restorana gideceksin. hep yüksek sesle konuşmandan rahatsızsa sesini alçaltacaksın. biliyorsun, şimdi yan yana olduğun o insanın cansız bedenini göreceksin bir gün.

bu acıyla sen yüzleşeceksin. ölmeden öldürmeyeceksin onu, ölümün ve kaybetmenin acısını ölümden sonrasına saklayacaksın. elinde bir kuş var. o kuşla uçacaksın. güçten düşünce gücendirmeden yardım edeceksin. geleceğini bildiğin o güne kadar. o kuşun senden uzaklara uçacağı o ana kadar. o günden sonra ne yaparsan yap elinde sadece yaşadıkların olacak. ihtimaller tükenmiş ve ulaşabileceğin tek şey hatıraların olacak.

o insanı kaybettiğinde kötü hatıralar yerine iyileri hatırlamak isteyeceksin. bir kavga yerine bir gülüşü anımsamak isteyeceksin. bu yüzden anımsamak istediklerini yaşatacaksın ona. karşındaki beden bir yabancıya ait gibi dursa da, çöken gözlerine bakarken tedirgin de olsan o yabancı bakışı sileceksin yüzünden.

sen onu nasıl hatırlamak istiyorsan ona öyle bakacaksın. gereksiz avutmayacaksın ne kendini ne de onu. sen onun yoluna eşlik edeceksin, o da seninkine. güzel hatıralar kalacak geride. güzel yaşayacaksın, güzeli yaşatacaksın. bir kötülüğü bekler gibi ölümü beklemek yerine o acı vedaya kadar güzellikler ekleyeceksin onun hayatına.

platon ve arkadaşlarının gerçekleştirmiş olduğu eylem.

max 6 ay yaşar denilen kanser hastası annemi, her gün şebeklik yaparak iki buçuk yıl yaşadığına şahit olmaktır.

zor olsa gerek çünkü ben kendim ne düğünleri ne de ölümleri yani cenazeleri sevmem orada olan olayı anlamam çünkü birinde aşırı bir sevinç vardır birinde de aşırı hüzün ve kasvet gerçi bizim burada insanlar ölen kim olursa olsun onu över ve güzel anı anlatırlar sanki zorundalarmış gibi hiç sevmem bunu ayrıca sevmem bir de gereksiz yere dedikodu döner. yani ikisi hem fazla gereksiz duygu barındırır.

ekleme: başlığa açıklama getirmemişim hemen onu da yapayım. ,
bir kitapta okumuştum aile bireyleri babaları ölmeye yakın bir araya gelmişti ve o bir kaç gün ölmesini beklemeleri ile geçen olaylar anlatılmıştı yaşanmış bir şeyden mi alınmıştı bilmiyorum ama hissiyatı gerçekten vermişti yazar bana ve çok kasvetli anlatılmıştı.