kırktan sonra sessizce değişen şeyler

belki biraz uzun bir yazı olacak, baştan kusura bakmayın. ama kırk yıl dediğin şey de öyle iki cümleyle geçilecek gibi değil. insan o kadar zamanda sadece yaş almıyor, biriktiriyor, yoruluyor, öğreniyor, vazgeçiyor… ve en çok da fark ediyor. o yüzden bu satırlar biraz uzun, biraz dolambaçlıysa, bilinsin ki kırk yılın içinden süzülüp geliyor.

kırkından sonra gelen o şey… adına aydınlanma demek belki fazla iddialı ama, insan bir sabah uyanıp da dünyanın yerli yerinde olduğunu, sadece kendi içinin değiştiğini fark ediyor.

eskiden çok önemli sandığın şeyler sessizce anlamını yitiriyor. bir tartışmayı kazanmanın, birine kendini kanıtlamanın, herkes tarafından sevilmenin… aslında ne kadar yorucu ve ne kadar gereksiz olduğunu anlıyorsun. bu bir anda olmuyor. yavaş yavaş, fark etmeden çözülüyor içindeki düğümler.

bir gün bakıyorsun, artık her şeye yetişmek istemiyorsun. her şeyi yaşamak, her fırsatı kovalamak zorunda hissetmiyorsun. çünkü ilk kez şunu kabul ediyorsun; hepsi senin olmak zorunda değil. ve garip bir şekilde, bu kabulleniş seni eksiltmiyor… hafifletiyor.

insan kırkından sonra sanırım biraz da susmayı öğreniyor. ama bu küskün bir susmak değil. daha çok, gereksiz gürültüyü hayatından çekmek gibi. daha az açıklama yapıyorsun, daha az savunuyorsun kendini. seni anlayan zaten anlıyor, anlamayan içinse artık eskisi kadar çabalamıyorsun.

en çok da kendinle ilgili fikirlerin değişiyor. yıllarca ben buyum diye sıkı sıkı tuttuğun şeylerin aslında sadece bir dönemlik hikâyeler olduğunu görüyorsun. kim olduğunu yeniden yazma cesareti geliyor içten içe. daha yumuşak, daha gerçek, daha az gösterişli bir versiyonun çıkıyor ortaya.

bir de şu var tabii… zaman. gençken sınırsız sanıyorsun. sonra bir noktada, onun da bir sınırı olduğunu hissediyorsun. korkutucu gibi geliyor önce. ama sonra tuhaf bir netlik getiriyor bu duygu. kimlerle vakit geçirmek istediğini, neler için enerji harcamaya değdiğini daha iyi biliyorsun artık.

kırkından sonra gelen farkındalık biraz da hayatı kontrol etmeye çalışmaktan vazgeçip, onunla birlikte yürümeyi öğrenmeye benziyor.

her şey çözülmüş olmuyor. hatta bazı şeyler hâlâ karmaşık. ama artık o karmaşanın seni boğmasına izin vermiyorsun. çünkü biliyorsun ki, hayat zaten hiçbir zaman tamamen düzenli bir şey değildi.

ve belki de en tuhafı,
onca yıl aradığın huzurun, büyük cevaplarda değil… küçük kabullerde saklı olduğunu fark ediyorsun.