kişisel gelişim kitaplarını okuyarak filozof olmak

boklu derede yüzmeye benzer.

bi hegel'i anlamak bile nerden baksan 5 sene. felsefecilerin tabiriyle " filozofun kafasının içine sandalye atıp oturmak" denen olay için önce o filozofu kendi metinlerinden okumak , üzerinde düşünmek , sorgulamak, eleştirmek derken bir bakmışsın seneler su gibi akıp eçmiş.

ama ne gereği var su böreği varken kıymalı böreğe; al bi tane 50 sayfa el kitabı iki şakşiki şakşak, 3 tak tiki taktak bir kaç aforizmatik söz ezberle ortamlarda yasla gitsin kim bilecek muağagöyim.

her kişisel gelişim kitabı deyince aklıma set olarak aldığım kitaplar geliyor. kitaplıkta boşu boşuna yer kaplıyor. bir ara okuyayım dedim belki gelişimimi artırır. *kapağını açmamla kapatmam bir oldu. birilerine vermeye çalışıyorum olmuyor, satmaya çalışıyorum olmuyor, kütüphaneye bağışlayayım diyorum olmuyor. kitaplıkta üvey evlat gibi duruyorlar.

yalnizca ruhunuzda bir karsiligi varsa gerceklesebilecek durum. zorla guzellik olmaz.