kızlar gerçek prensini bulana kadar kaç kurbağa daha öpecek

masallarda prensi bulmak için bir kurbağayı öpmek yeterliydi. hayat ise biraz daha gerçekçi davranıyor. kurbağayı öpüyorsun, prens çıkmıyor. "olsun ya belki bu stajyer prenstir” diyorsun, bir tane daha. o da kurbaga. sonra bir bakıyorsun olay prens aramak olmaktan çıkmıs, adeta amfibilerle saha çalışmasına dönmüş.
bir noktadan sonra insan düşünmeden edemiyor."biz gerçekten prens mi arıyoruz yoksa yanlışlıkla doğa belgeseli mi çekmeye çalışıyoruz?"
velhasıl kadınlar prensi bulana kadar birkaç kurbağa öpüyor olabilir ama asıl mesele şu: bazı kurbağalar da öpülünce prens olacağını zannediyor.halbuki maksimum ulasacakları yer, dere kenarında biraz özgüven kazanmak ve viraklamaya devam etmek.

kendini kurtaracak bir prense muhtaç olmadığını anladığı ve inandığı güne kadar öpmeye devam edebilir.

prensi bulup beraber gölet kenarında kurbağa gibi zıplama hayali daha güzel boşver kurbağayı öpmeyi.

bence kurbağaları öpmeyelim, prenses tarafından öpülünce kurbağalar kendini prens sanıyor çünkü. bence prensesler, prensesleri öpsün. en mutlu son, love is love yani.*

hasta olup enfeksiyon kapana kadar..

herpes labials>>>> herpes genitalis>>>>herkes seksürrealis

derede yüzen küçük kurbağaları rahat bırakalım değil mi ama soralım o kurbağalara öpülmek istiyor mu?

(bkz: üstü kapalı sevişme hikayeleri)

canları ne kadar kurbağa öpmek istiyorsa o kadar.

hadi dağılalım olaysız.