1.
teknik olarak sazandır, ama sazan gibi atlayan sazanlardan değildir.
öyle akvaryumda iki tur atıp yem bekleyen, hafızası üç saniyelik gerizekalı japon balığına benzemez.
hikaye antik çin’de başlıyor. çinliler bunlara bakıp diyor ki: "bu balıkta bir b*k var." çin mitolojisinde sarı nehir adında deli dumrul akan bir nehir var. o kadar önemli ki bu nehir, bütün çin milletinin bu nehirden çıkıp çoğaldığı söyleniyor. ama şimdi onu boşverin. bu koi balıkları, o nehrin akıntısına karşı yüzüp ejderha kapısı denilen devasa şelaleye kadar tırmanmaya çalışırlarmış. milyonlarca balık dener, hepsi akıntıya yenilip pes edermiş. ama aralarından bir tanesi tırnaklarıyla kazıya kazıya (ya da yüzgeciyle mi neyle kazıyorsa) o şelaleyi tırmanırmış. şelalenin tepesine çıktığı an ne oluyor biliyor musun? tanrılar bu azme uyanıyor, balığı alıp bildiğin alev saçan bir ejderhaya dönüştürüyor. bu anlatının temelinde azmin ve mücadelenin kutsanması yatıyor işte. dalgalar insanın hayatındaki zorlukları simgeliyor. akıntı bizi aşağı çeken kaybedişlerimiz oluyor. lakin ejderha olmak istiyorsak o tepeye çıkmak zorundayız.
bu, milyonlarca dizinin ve filmin, sosyal medyanın ve toplumun ısrarla beynimize soktuğu "mükemmellik" anlatısına ters düşüyor. oysa kusursuzluk, ancak denememekle mümkündür. deneyen ve zorlayan insanlar zaman zaman acı çekerler ve yükseliş bu acının doğasıdır. halbuki hollywood bize ne diyordu ? yakışıklı zengin havalı alfa herifin teki olacaksın, mükemmel bir hayatın olacak falan filan. yok ulan öyle bir şey. bu hayatta güçlenmek istiyorsan arada bir hayatın kayacak. arada bir rezil olacaksın. işin raconu bu.
öyle akvaryumda iki tur atıp yem bekleyen, hafızası üç saniyelik gerizekalı japon balığına benzemez.
hikaye antik çin’de başlıyor. çinliler bunlara bakıp diyor ki: "bu balıkta bir b*k var." çin mitolojisinde sarı nehir adında deli dumrul akan bir nehir var. o kadar önemli ki bu nehir, bütün çin milletinin bu nehirden çıkıp çoğaldığı söyleniyor. ama şimdi onu boşverin. bu koi balıkları, o nehrin akıntısına karşı yüzüp ejderha kapısı denilen devasa şelaleye kadar tırmanmaya çalışırlarmış. milyonlarca balık dener, hepsi akıntıya yenilip pes edermiş. ama aralarından bir tanesi tırnaklarıyla kazıya kazıya (ya da yüzgeciyle mi neyle kazıyorsa) o şelaleyi tırmanırmış. şelalenin tepesine çıktığı an ne oluyor biliyor musun? tanrılar bu azme uyanıyor, balığı alıp bildiğin alev saçan bir ejderhaya dönüştürüyor. bu anlatının temelinde azmin ve mücadelenin kutsanması yatıyor işte. dalgalar insanın hayatındaki zorlukları simgeliyor. akıntı bizi aşağı çeken kaybedişlerimiz oluyor. lakin ejderha olmak istiyorsak o tepeye çıkmak zorundayız.
bu, milyonlarca dizinin ve filmin, sosyal medyanın ve toplumun ısrarla beynimize soktuğu "mükemmellik" anlatısına ters düşüyor. oysa kusursuzluk, ancak denememekle mümkündür. deneyen ve zorlayan insanlar zaman zaman acı çekerler ve yükseliş bu acının doğasıdır. halbuki hollywood bize ne diyordu ? yakışıklı zengin havalı alfa herifin teki olacaksın, mükemmel bir hayatın olacak falan filan. yok ulan öyle bir şey. bu hayatta güçlenmek istiyorsan arada bir hayatın kayacak. arada bir rezil olacaksın. işin raconu bu.
devamını gör...