konserde her şarkıya kafa ve sağ ayak sallayarak eşlik etmek

böyle ortamlara yeni giren, uyumlu görünmek isteyen şahısların ilk etapta sergilediği davranış biçimidir. en bariz örneklerinden biri benimdir bu kişilerin. önümdeki, arkamdaki, yanımdaki konser sakinleri pek sakin değildirler ve coştukça coşup anın tadını çıkarırlar. bense tanımadığım onca insan arasında coşku ve enerji dolu hareketler sergileyememe çekingenliği ile bıkkın ve sabit görünüp dikkat çekmeme telaşını karıştırıp aynı potada eritirim. akabinde ikisinin kinetik anlamda arasını bulup sağ ayağımı ve kafamı aynı anda usturupluca sallar, yüzüme yayvan bir gülüş kondururum.

tuhaflık şudur ki bunu istisnasız her şarkıda yaparım. pop, rap, arabesk, caz, hareketli, duygusal fark etmez istikrarlı bünyeme. aynı havalı duruş ve dansı konserin başlangıcından bitiminde dek saatlerce hayata geçiririm. öyle uyum sağlarım ki ortama, öyle sorunsuzca sallarım ki kafamı ve sağ ayağımı, bir allah kulu da gelip "dostum hep aynı hareketi yapıyorsun hayırdır?" demez. zaten manyak mı? niye desin bunu? farkına bile varmaz benim o hareketsizlikle hareket patlaması arasındaki aidiyetsiz sürüklenişimin.

ben de bu fark edilmemenin rahatlığında konser boyunca kendime has tavrımı sergilerim. konser biter, kitle dağılır, coşku söner. geriye sessizlik kalır. benim en başta sahip olup ustaca yönettiğim o kadim sessizlik...