korku iklimi

içinde yaşamakta olduğumuz iklimdir.

her anı sert ve kurak geçtiği içindir ki kavruk yüzleri ile dolaşan insanlar ülkelerini sevmekten bile çekinirler. içten gelerek sevmek isterler, tüyleri diken diken olsun isterler bu sevgiyle, gözleri dolsun isterler bu sevginin şiddetiyle. ama olmaz.

evden çıktığın an başına ne geleceğini bilemediğin için o iklimi gömlek cebinde taşır gibi hisseder insan. her an bir adaletsizliğin faili meçhulü olabileceği gibi aklına bile gelmeyen bir suçtan ötürü kamu vicdanını yaralayarak mapus damlarında çizgilerden duvar kağıdı yaparak gün sayabilir.

eleştirinin ne olduğu unutulmuştur bu iklimde. çünkü eleştirirsen ya birinin yandaşı olursun ya da vatan haini. hakkını aramak ise söz konusu bile değildir zira herkes hak ettiğini aldığın konusunda hemfikirdir.

anayasal olarak güvence altına alınmış bütün hakların ikinci bir genelgeye kadar askıya alınmıştır. beklersin ki birileri askıda adalet kampanyası başlatsın.

ölmek bile hak değildir, küçük yaşta ölünce binlerce insana seni yuhlatabilir o ülkede kim sorumluysa iklim mühendisliğinden.

korku iklimi içimizde eriyen buzulların çıkardığı sestir.