köy faresi ile şehir faresi

bir çocuk hikayesi.

koy faresi ile sehir faresi arasindaki ayrimi ele alan baslik. oha lan ne guzel tanim yaptim. konu fare olunca.

sahsim adina ben tarla faresiyim. evet.

köy faresi daha zekidir. nerede neyi ne şekilde yaparsa nasıl bi sonuçla karşılaşacağını bilir. şehir faresi ise yanlış yerlere yuva yapar ve insanlar tarafından yavruları öldürülüp yuvası da yıkılır. bizim köyün fareleri üç beş tane yanyana gelip kedi kovalardı şehir faresi bırak kedi kovalamayı hiç olmadık yerlerden çıkıp kolay bi şekilde kedilere yem oluyor. kısacası işçisin sen işçi kal. pardon bu buranın değildi. neyse anladınız siz.

trt çocuk da verirdi çizgi filmini. nasıl izlerdim, anılarım canlandı gözümde. keşke o yaşlara geri dönebilme şansım olsa. tek amacım resim çizmek, hayal kurmak ve kendi hâlimde eğlenmekti...

en son çalıştığım iş yeri ankara ostim ivedik'teydi. sokağın karşısındaki iş yerlerinden biri, gece hırsızlara karşı caydırıcı olsun diye bir it almış. bahçesine koymuş. bir de kulube. it gelene havlıyor, geçene havlıyor. kimse geçmezse kuyruğuna havlıyor. yavuz bir it yani.
bir gün nereden kopup geldiyse bir cardın, lağım faresi, yarım kedi boyunda. sokak boyu koştu geldi. itin olduğu bahçeye girdi. it bunu görünce önce bir durdu. havlaması kesildi. sonra hamle yapacak oldu. cardın hızla ite doğru koştu. it kaikai diye bağırıp kulubesine girdi. döndü cardını izlemeye başladı. cardın potansiyel tehlikeyi savuşturduktan sonra bahçedeki hurdalara koştu. aralarına girip kayboldu.
demem o ki kentin varoşlarındaki fareler köylü farelerden daha yamandır. ayağı denk almak lazım.