kurda kuşa yem olmadan önce çakallara yem olmak

hayat bir orman diyorlar. güzel. ama kimse söylemiyor: bu ormanda kurtlara ulaşmadan önce çakallardan geçmek zorundasın.
kurt en azından asildir gözünü diker, niyetini belli eder. çakal ise seni önce kardeşim diye sarar, sonra dişini ensende hissedersin.

ben de sanmıştım ki kurda kuşa yem olmak hayatın son perdesi. meğer o perdeye kadar gişeden bilet kesen çakallar varmış.
iltifat eder gibi ısırıyorlar. dostluk eder gibi kemiriyorlar.
sen çok değerlisin deyip etini gram gram tartıyorlar.

kurt acıktığı için yer.
çakal ise sıkıldığı için.
biri doğaldır, diğeri karakter bozukluğu.
ama işte hayatta hep karakter bozukları doyar, doğallar aç kalır.

sonra biri gelir, sen neden bu kadar sertsin? der.
ne diyeyim? çakalların diş izini hala omzumda taşıyorum.
artık kim gülse, acaba kaç dişi var diye sayıyorum.

sonunda anladım:
kurda kuşa yem olmak onurlu bir ölüm,
ama çakallara yem olmak
işte o, yaşayan bir utanç belgesi.

yine de gülüyorum.
hiçbir çakal, kendisiyle alay edildiğini fark edecek kadar derin düşünemez.