lanet olsun böyle düzene diyerek çöpü tekmeleyen dayı

istanbulda bugün lanet olsun böyle düzene diyerek çöpü tekmeleyen dayıdır.
bu olay gerçekten komik veya normal bir olay değildir.
bir haykırıştır bir baş kaldırmadır helal olsun dayı.

izlemek isteyenler için. twitter.com/bpthaber/status...

bu tip videolarla ilgili merak ettiğim tek şey çekimi yapan arkadaşın çekime başlama anı. şayet kurgu değilse balkonda ilginçlik yapması muhtemel dayı mı bekleniyor. amca söylene söylene geliyor gibi açıkçası benim aklıma gelmezdi durun şunu bir çekeyim demek.

kapitalist çöp kutusuna haddini bildirmiş, türk fidel castro dayıdır kendisi.
yakında devrim başlatıcaktır.
genel olarak herkesin sitem ettiği cümleyi kurmuştur bu arada..

günün popüler video sırasında ilk sırayı almıştır. malum bu gidişle hepimiz böyle olacağız gibi.

kamu malına zarar vermek suçundan adli para cezası ile yeniden gündeme gelme ihtimalini barındırır. ama hiçbir yetkili de kalkıp ne oldu, neyin var demez. çünkü ne olduğunu artık herkes iyi biliyor.

toplum elbet patlayacak.. bunlar ayak sesleri.

müthiş bir patlamanın örneğini gösteren dayıdır, vay anasını. şimdi bunun üzerine yıllardır zedelenen onurumuzun, kırılan gururumuzun, çalınan hayallerimizin üzerine konuşmayacaksak neyin üzerine konuşacağız ki. birçoklarının içini dökmesi için böyle bir sahneyi kurgulaması gerekirken bunun yaşanmış, her adımına kadar gerçek halini görmek görebilenler için müthiş bir derinliği barındırıyor.

dayımızın bu noktaya hangi sebeple geldiğini bilemeyiz, sadece tahmin edebiliriz. belki bir anda hayatı gözünün önünden geçti ve "yaşanmadan geçen yıllar utansın" dedi. kendisi çalışıp çabalayıp hiçbir şeye sahip olamadı ama haksızca birilerinin zengin olduğunu gördü. sevdiklerine çare olamadı belki, kendine kızdı. dostoyevski babanın dediği gibi "ben kötü bir insan değildim. ne aksi bir adamım, ne de uysal biriyim. ne alçağın biriyim ne de namuslu, ne onurlu biriyim, ne bir kahramanım, ne de bir korkak. ben hiç bir şey olamadım" dedi belki. yani bunu bu kadar derin söyleyemedi ama "benden bir bok olmadı" dedi.

önemli olan bu isyanın, patlamanın hepimizin içinde olduğunu, bir gün öyle ya da böyle patlayacağını, ya da çoktan patladığını bilmemizdir. kim bilir hangi çalınan hayalimizin öfkesini sevdiklerimizden çıkardık, bugün hatırladığımızda içimizi burkan ne anılarımızı toplayıp çöpe attık. sırf, birileri çoktan bizim umutlarımızı başkalarına peşkeş çektiği için, bu bir siyasi de olabilir, bir kadın da bir dost da. hakettiğimizi düşündüğümüz küçücük şeylere dahi ulaşamadığımız, ulaşma yolu açıksa da bunun için zaten elimizde olan, yaşamak için kısıtlı kaynağımızı harcamamızı istedikleri bir süreçten geçtik/geçiyoruz.

ee, bu nereye kadar gidecek peki. nereye kadar içimize atacağız ? belki ışığı görürüz diye enerjimizi, zamanımızı harcayıp gayretle bir yoldan girmişiz, bakmışız ki buradan ekmek yok, geri dönmüşüz, bir o kadar da orada harcamışız sermayemizi. sonra dönerken, ellerimiz cebimizde kara kara düşünmüşüz; diğer yolların belirsizliği içindeyiz. diğer yola girmişiz, o yolu da adını sanını bilmediğimiz, hayattan, dayıdan torpilliler; belki çok zengin oldukları için, belki nüfuzlu belki ahlaksız belki de yakışıkşı oldukları için çoktan rezerve etmişler, umudumuz daha da azalmış. artık ne bir yola girmeye enerjimiz kalmış, ne zaman artık kolayca harcayabileceğimiz kadar geniş değil.

zamanımız, çok önemlidir. eskiden o gençliğin kayıtsızlığıyla dolu, arkamızı toplayacak birileri olduğu için dilediğimiz gibi harcadığımız zamanımız, bugün artık derin sorumluluklarla yüklü. artık dersleri asıp güzel bir uyku çekmenin büyüsü yok, kaygılı gözler var, kaygıdan uyutmayan beyin var. çıkış yolu arıyor, bulamıyoruz. "hoppala, daha dur yav yaşın kaç" denilmesi gereken insanlar bu yaşlarda dert sahibi olmuşlar. çevreme bakıyorum, yirmi beş yaşında bir gencin hayata bakışı elli yaşındaki biriyle aynı, hayallerini öldürmüş adam, zorla yapmış bunu, içi kanayarak, canı sıkılarak yapmış. sevdiği kadına kavuşamayışının kederini yaşayacak kadar bile taze değil, çoktan silmiş atmış onu. kupkuru olmuş hayal dünyası, ne binası kalmış ne yolları. içinde insan yok, kendisini kurtarmanın derdine düşmüş, asgari yaşam standartlarına ulaşmanın, huzur içinde uyuyabilmenin, sevdiği kadını hatırlamak için sezen aksu dinleyip yanına iki kadeh içki içmenin bile bedelini ödeyemeyecek bir duruma gelmş.

ne olacak, ha bugün ha yarın isyan edecek bu adamlar. bunlar görünen, üzerine konuşulması için bize malzeme veren sahneler emin olun. kimler ne cinnetler geçiriyorlar, ne çocuklar anne babalarına isyan bayrağı çekiyor. ne dostluklar bozuldu, ne yuvalar yıkıldı, ne kötü yollara düşüldü be, "amına koyim böyle düzenin" dedirtecek neler oldu, neler oluyor şu hayatta. çıkış yolu belki bir gün bulunur ama özellikle hayatın en enerjik dönemini yaşayan gençlerin bu çıkmaza girmesinin arkasındaki dram, o çaresizlik hissi toplumsal psikolojiyi müthiş bozdu. insanların güvensizlikleri, korkuları kabardı, hiçbir şekilde anlayamayacağımız nice manyaklıklar yaptı insanlar ve yapacaklar.

bugüne şöyle adamakıllı bakabilenler için yüzlerce sayfa yazılabilir. z kuşağına getirilen eleştiriler, kadınlarla erkeklerin bitmek bilmeyen kavgaları, tüm o gergin suratlar; hepsi bu sürecin sonucu. bugün, iyi hissetmek için kelebeğin rüyası gibi kurgu film sahneleri açıp izliyorsak, oralardan bir sıcaklık, bir mutluluk arıyorsak, bizim de tekmeleyeceğimiz çok şey var.

kendime yakın bulduğum dayıdır.

en zor olanı bugün küfredilen hayatı ertesi gün tekrar yaşamaktır.

çin aşısı olmuş versiyonumdur

çöpleri yere dökerek hem çevreyi hem de temizlik görevlileri üzen dayıdır. çöpü tekmeledi diye ne düzen değişir ne de sistem.

ruh halimin yansımasıdır. tükendik.

sıkıldık.

(bkz: bıhtık ya bıhtık)

kızamadığım dayıdır. herkes sinirlerine hakim olamayabilir. insan veya hayvanı tekmelememiş ya çöpe tekme atmış.

portakal bıçaklasaydı.

türk halkı temsili dayıdır.

gerçek anlamda bir patlama yaşamış. herkes düzene lanet eder, kendi düzenin kaymağını yiyen tabakada olmadığı sürece. hepimiz aynıyız hepimiz.