1.
yönetmen koltuğunda wim wenders bulunan, oyuncu kadrosunda ise yol üçlemesinden bildiğimiz rüdiger vogler'in yer aldığı, hayatımda gördüğüm en güzel girişlerden birine sahip olan bu filmden bahsetmek istiyorum sizlere.
başrolümüz winter filmler için ses yaratan birisi. bir gün çok sevdiği bir yönetmen dostundan bir mektup alıyor... mektupta ne var ne yoksa toplamasını ve almanya'dan taa portekiz'e, lizbon'a gelmesini söyleyen bir içerik çıkıyor karşısına, sevinçle karşılıyor bunu winter, varını yoğunu toparlayıp alamanyalardan taaa portekiz'e uzanan bir yolculuk başlıyor... oraya vardığında arkadaşının orada olmadığını, dahası da filmin henüz tamamlanmadığını fark ediyor winter ve filmin geri kalanını tamamlamak için yola koyuluyor ve film de başlamış oluyor.
film her kısmıyla benim öylesine içimi ısıttı ki... renkleri, sesleri, lizbon'un yıkık dökük evleri, kirli sokakları, insanı görünce bile terleten tramvayları...
film kuzeyden gelen bir insanın güney insanında gördüğü sıcaklığı da çok iyi anlatmış diye düşünüyorum ben. insanlara alışma süreci, kendini sorgulaması, buna ayak uydurmaya çalıştıkça alışmaya başlaması...
sesleri zaten almış başını gitmiş, her an, her kısım bizi resmen ses konusunda hassaslaştırıp başrol ile empati kurmaya zorluyor, bir an başrolün yerinde biz olup sesleri biz kaydediyoruz gibi hissediyorum...
dahası da var, bazı sahneler öyle güzel ki, üzerinde çok çalışıldığı, doğru anı beklemek için çaba harcandığı her halinden belli olan bu filmin değerinin bilinmediğini düşünüyorum ben...
film çok güzel film. wim wenders boşuna en sevdiğim yönetmen olmadı...
başrolümüz winter filmler için ses yaratan birisi. bir gün çok sevdiği bir yönetmen dostundan bir mektup alıyor... mektupta ne var ne yoksa toplamasını ve almanya'dan taa portekiz'e, lizbon'a gelmesini söyleyen bir içerik çıkıyor karşısına, sevinçle karşılıyor bunu winter, varını yoğunu toparlayıp alamanyalardan taaa portekiz'e uzanan bir yolculuk başlıyor... oraya vardığında arkadaşının orada olmadığını, dahası da filmin henüz tamamlanmadığını fark ediyor winter ve filmin geri kalanını tamamlamak için yola koyuluyor ve film de başlamış oluyor.
film her kısmıyla benim öylesine içimi ısıttı ki... renkleri, sesleri, lizbon'un yıkık dökük evleri, kirli sokakları, insanı görünce bile terleten tramvayları...
film kuzeyden gelen bir insanın güney insanında gördüğü sıcaklığı da çok iyi anlatmış diye düşünüyorum ben. insanlara alışma süreci, kendini sorgulaması, buna ayak uydurmaya çalıştıkça alışmaya başlaması...
sesleri zaten almış başını gitmiş, her an, her kısım bizi resmen ses konusunda hassaslaştırıp başrol ile empati kurmaya zorluyor, bir an başrolün yerinde biz olup sesleri biz kaydediyoruz gibi hissediyorum...
dahası da var, bazı sahneler öyle güzel ki, üzerinde çok çalışıldığı, doğru anı beklemek için çaba harcandığı her halinden belli olan bu filmin değerinin bilinmediğini düşünüyorum ben...
film çok güzel film. wim wenders boşuna en sevdiğim yönetmen olmadı...
devamını gör...