mağcan cumabay

uzakta ağır azap çeken kardeşim

solmuş laleler gibi kuruyan kardeşim

etrafını sarmış düşman ortasında

göl gibi gözyaşı döken kardeşim

 

önünü ağır kaygı örtmüş kardeşim

ömrünce yaddan cefa görmüş kardeşim

hor bakan, yüreği taş, kötü düşman

diri diri derini soymuş kardeşim

 

ey pirim! değil miydi altın altay

anamız bizim? bizlerse birer tay

bağrında yürümedik mi serazat

yüzümüz değil miydi ışık saçan ay?

 

alaca altın aşık atışmadık mı?

tepişip bir döşekte yatışmadık mı?

anamız olan altayın ak sütünden

beraber emip, beraber tadışmadık mı?

 

akmadı mı bizim için dupduru bulak

şarıldayıp, gürül-gürül dağdan inerek

hazırdı uçan kuş, kopan yel gibi

dilesek bir bir atlar, tıpkı burak

 

altay’ın altın günü nazlanarak

gelende sen pars gibi bir er olarak

akdeniz, karadeniz ötelerine

kardeşim, gittin beni bırakarak

 

ben kaldım yavru balaban, kanat açamam

uçsam diye davransam bir türlü uçamam

yön bulduran, yol gösteren can kalmadı

yavuz düşman koyar mı şimdi beni vurmadan

 

kurşunlar genç yüreğime saplandı

günahsız temiz kanım su gibi aktı

kansız kalıp kuruyup bayıldım

karanlık hapse sıkıca kapattı

 

görmüyorum gece gezdiğimiz ovayı

gündüz güneşi, gece gümüş nurlu ayı

nazlı nazlı ipek kundaklara sarmalayıp

bizi büyüten altın anam altay’ı

 

ey pirim! ayrıldık mı ulu bütünden?

dağılıp yılmayan yağan oklardan

türk’ün pars gibi yüreği varken

korka kul mu olduk düşmandan sinen

 

kudrete hamle eden türk’ün canı

gerçekten hasta mı, bitti mi hali?

ateşi söndü mü yürekteki, kurudu mu

kaynayan damarındaki atalar kanı

 

kardeşim sen o yanda, ben bu yanda

kaygıdan kan yutuyoruz, bizim adımıza

layık mı kul olup durmak? gel gidelim

altay’a, ata mirası altın tahta