maniyerizm

maniyerizm (üslupçuluk), yaklaşık 1520-1580 tarihleri arasında ortaya çıkmış olan bir sanat üslubudur. rönesans'ın getirmiş olduğu yetkinliğe karşı bir çıkış olmuş, kendisinden sonra gelen üslup ve akımlara önayak olmuştur. başlatıcısı ve en önemli temsilcisi michelangelo bounarotti'dir. sistine şapeli'ndeki mahşer freskleri bu resim tarzı için belirleyici olmuştur. artık ideal görüntü yerine sanatsal niteliğin araştırıldığı, figürlerin deformasyonu ile kendini belli eder ve özgün tarzlara doğru bir adım olarak belirir. en önemli sanatçıları tintoretto ve el greco'dur.

maniyerizm'de her şey birbirine karışmıştır. her şey bir devinim halindedir. olayın net olarak anlaşılması biraz zordur. bu hareketlilik sanatçının fırçasından kaynaklandığı gibi figürlerin uzaması ve çeşitli pozlarla resmedilişinden de kaynaklanır. bu o döneme değin rönesans'ın uyumlu formlarının karşısında bir hareketti. klasik sanattan baroka geçiş olarak da bilinir. bireysel yorumlamalar, serbest duruşlar bu üslubun önemli özelliğidir.
detaylı bilgi için buraya bakabilirsiniz.

bu üslübu diğer üsluplardan ayırmak için resime, heykele bakın,
eğer; insan vücudunu en güç hareketlerde bulyorsanız ve mükemmel kaslar ön plandaysa maniyerizm'dir.
resim hareketli görünür arkadaşlar. yada heykel
aşağıdaki; sabinli kadınların kaçırılışıbuna en iyi örnektir.
''''

1930'lar viyana'sında en yakıcı soru maniyerizmdi. o zamana dek sanat tarihçisi heinrich wölfflin için dahi maniyerizm bir dekandans ve çöküş dönemi olmuştu.o yıllarda viyana'da eski üslupları saygınlıklarına kavuşturmaya yönelik bir akım hüküm sürüyordu.
maniyerizmin de tıpkı "yüksek rönesans" gibi başlı başına bir üslup olduğuna karar verildiği anda, insanlar artık buna geç rönesans demeyi bıraktı ve "maniyerist" adını verdi.