mazide kalmış hüzün veren bir fotoğrafın beklenmedik anda ortaya çıkması

geçenlerde harici belleği karıştırırken karşılaştığım durum.

bir fotoğraf karesi insanı dağıtmaya yetiyormuş meğer.

bilmem kaç yıl önce bugün bildirimiyle genel olarak hoşlanmadığım fakat girip bakınca hüzünlendiğim kişileri değil de anıları özlediğimi farkettiren durumdur.

ağlatır hemde deli gibi ağlatır.

incecik bir sızı gibi işler yüreğinize. ilk olarak acı bir gülümseme peyda olur yüzünüzde. bir süre öylece bakarsınız. sonra "vay be..." nidası dökülür istemeden ağzınızdan. "nereden nereye?" dersiniz. "hayat nelere kadir?" ya o fotoğraftaki kişiler bir yabancıya dönüşmüş ya da zaman işlemiş, şartlar değişmiştir. şey diyordu çok sevdiğim ve tanımını da girdiğim bir kitapta. "fotoğraflar çoğu zaman dikdörtgendir. neden bilir misiniz? onlara baktığınızda kalbinize batsın diye. bir yerlerinizi kesip kanatsınlar diye..."
fotoğrafların özelliği budur dostlar. en güzel anıları da önünüze sunsalar yüreğinizde hep ince bir sızı olarak sonsuza kadar yaşayarlar.

hüzün de verse en azından bir fotoğrafı vardır, daha ne olsundur?

bu sebepten dolayı benim mazide kalan fotoğraflarım hep tarafımca imha edilir.

geçmişe bakılır ama fazlası akılda yaşanır. olması gereken o'dur.

birkaç saniye bak ve yırt at. başka bir şeyi de kurcalama, git yat.

yeterince duygusallık kotamı doldurmuş olduğumdan fotoğraf ve bilumum mektupların hepsini yaktım, hiç pişman değilim, öyle beklenmedik anda bir şeylerin ortaya çıkıp beni hüzünlendirmesine izin veremem artık...ama olur da bir gün canım hüzünlenmek isterse, zaten zihnimde yeterli miktarda anı var, onlara biraz dikkatimi vererek kendimi itinayla üzerim.

yine hüzün verir. kimisine de gülüp geçersin. fotodaki kişi veya olaya bağlı.

ağlatabilir.

albüme bakarken olur

5 yıl oldu. hepsini sildim birkaç ay önce. hiçbir şey hissetmedim silerken. ve geri getirmeyi bilsem de getirmeyeceğim. üzerine çoktan yeni dosyalar kaydettim.

zamanla geçer dedikleri hede.

ergenlik fotoğrafımının aniden aile sofrasına düşmesidir...gotikliğe ilk adımı o zamanlar atmışız. kan kırmızısı uzun saçlar, siyah sürmeli gözler... yerle yeksan oldu duygularım. hayır bu fotoğrafı saklamayın. hayır... anne o siyah elbisem nerde.. anneğğ.

bazen bir şeyler aramak için galeriye girip birkaç yıl öncesine zıplıyorum. eski beni görünce bir kötü oluyorum. o zamanki duygularım bile şimdikinden çok farklıydı; hayata bakış açım her şey taban tabana zıttı. bir de benzer fotoğrafların çekildiği yerdeki silinmiş diğer fotoğraflar var. sildik artık ama sanki hikayesi duruyor. hayalet gibi.
sonracıma google fotoğraflar... yedeklemediğim halde önüme nereden bulduğunu bilmediğim fotoğraflar atıyor. bu yüzden larry page ve sergey brin'e senin anani avradini soyunu sopunu anani sopunu bacını avradini karikatürünü mail atıp sovmek istiyorum.

bir de eski hard disk meselesi var. kıyıda köşede duruyor. acmayali 6-7 sene olmuştur. macbook'un hafızası (216) yüzünden ssd lazım fakat açamıyorum. geçmiş görmek istemiyorum. arkama bakmadan yürümeyi öğrenmem uzun zaman aldı. arkama bakmak istemiyorum.

mazide kalmış hüzün veren fotoğraflar mıdır sadece?
susup beraber dinlenen şarkılar ne olacak?
hediye edilmiş eşyalar...sahibine dokunur gibi dokunulan.
ya anılar? her akla gelişinde aynı yerlere götüren.
geçmişte ertelenmiş,
şimdilerde geç kalınmış keşkeler ne olacak?
yarım bırakılmış sözler...
sararmış defter yapraklarında,kim bilir hangi duygularla yazılmış saklı şiirler..
şehrin ara sokaklarında birlikte atılmış adımlar..
bir bankta oturup denize uzun uzun bakmalar..
arkana bakmadan yürüyebilecek misin bunca hatırası varken?