metal müziğin insan ruhuna iyi gelmediği gerçeği

yani bu müziği dinleyip insanı dindan imandan soğutan bir kesim var türkiye’de. derhal kendilerine doğru yol hatırlatılmalı ve ilahi dinletileri hazırlanmalıdır.

benim ruhumun en büyük gıdasıdır metal müzik, olmazsa olmazım adeta. asıl dinlemeyince psikolojim bozuluyor be. ismail yaktırtma bana bu başlığı vallahi çok ayıp oluyor he…

bu olay su ile test edilmiş. farklı müzik türlerinin su üzerinde oluşturduğu dalgalar incelenmiş mikroskobik ortamda. metal müziğin daha karmaşık bir resim ortaya koyduğu görülürken klasik müziğin daha dingin bir görüntü verdiği görülmüş. ama yine de bazen insan rahatlamak, o stresi atmak istiyor. böyle anlarda metal müziğin ruha iyi gelebileceğini düşünüyorum. çünkü başkasından alacağınız o hıncı atmanızı sağlıyor. sanat iyi ki var!

müzik ruhun gıdasıdır, metal müzik ise ruhun kendisidir.

depressive suicidal black, doom, death veya deathcore için doğru olabilecek önerme. şarkı sözlerine baktığınızda insanın içi kararır. varoluşsal sancılar, depresyon, hiçlik, intihardan bahsedip dururlar. ulan dersiniz elin isveçlisi, fini, norveçlisi nasıl böyle melankolik olabiliyor o mis gibi memleketlerde. sonra kafaya dank eder. sürekli bu müziği dinleyip icra ettikleri için olabilir mi acaba?

şimdi bazı türler var (progresif, thrash ve power gibi) insanı yükseltir, yaşama sevinci aşılar fakat yukarıdaki saydığım karadelikler kronik maruz kalmada adamı darmadağın eder.

metal müziğin sinir sistemine iyi geldiğini söyleyen baya iyi bir makale vardı bulursam paylaşırım burada da. genel olarak stres etkisini azalttığını söylüyordu.
bununla birlikte ergenlikte hangi müziği dinliyorsak, hafızamızı o müziğe bağlantı yaparak konsolide ediyoruz bu yüzden o türü hatta o şarkıları dinlediğimizde çok daha mutlu ve iyi hissediyoruz. bu da bilimsel olarak kanıtlanmış bir gerçektir.

metal müziğin temeli, iskandinav mitolojisine dayanıyor.
ritim metotlarının oluşturulmasın da bu müziğin önemi büyük.

anlamadığınız şeyleri aşağılamayın.

adamın afedersiniz ama kafasının içini öpüyor. ben stres oluyorum. ruhum daralıyor, uykum kaçıyor.

özel yorumum, huzur kaçıran müzik ruhun gıdası olamaz. her çiçek her toprakta yetişmezmiş. benim toprağımda yeri yok.

kimine de şifadır. o da ayrı bir şey tabi. bana zehir olan başkasına şifa olur.

ilkokula giderken istanbul'daki komşu abi sağolsun beni metal müziğe çok alıştırmıştı. o pcde oyun oynarken bu şarkıları çok dinlerdi, ben de oyunları izler bir yandan da şarkı dinlerdim. daha o yaşta o şarkıları dinlerken kendimi çok iyi hissediyordum ve hayal gücüm patlama yaşıyordu. sizin bunak ve mıymıy ruhunuza iyi gelmeyen şey benimkinde jet yakıtı etkisi yapıyordu. müzik zevkimin oluşmasında ön ayak olan o abimi saygıyla anıyorum ve buraya fear factoryden digimortal şarkısını bırakıyorum.

şu da metal müzik:



şu da:



ikisini de aynı görüyorsanız, bir psikiyatriste görünün. *

ben gençliğimden beri * bir şeyleri yumruklamak istediğimde, isyan ateşimi yakmak istediğimde yönelirim bu müzik türüne. ama şu da bir gerçek her zaman dinlemem söz konusu değil çünkü kafam götürmüyor. sonunda yeter çok bağırdın diyebiliyorum. benim tamamen hangi duygumu açığa çıkarmam gerektiği ile ilgili bir durum.
kendim için söylüyorum, dinliyorsam arıza çıkarmak üzereyim. *
..... insan bazen arıza çıkarabilmeli. *

zevklerin tartışılmaması konusunda insanlığa ben de kırgınım. ne desek şahsi oluyor. bu dinlenir diyorum, herkeşin giydiğine kimseler karışamaz diyor.

bence de karışamayız. dinleyin tabii. bugün dinlediği müziklere karıştığımız insanlar yarın giydiklerimize karışabilir. metalcilerde o potansiyel var. çok muhafazakar bi yapıları var. hepsi kabuğunu metal ile kırmış ama içten içe bi şeyleri muhafaza etme dertleri var. metal müziğin protest endişeleri yok aslında. nasıl olduysa buralarda anarşizmle diğer ülkelere kıyasla daha ilişkili.

dinleyeni var. demekki herkeste aynı etkiyi yapmamakta.