mumblecore filmlerinin soğumuş papatya çayına benzemesi

öncelikle nedir bu mambılkor? düşük bütçeli, doğal diyaloglara ve sıradan insanların gündelik dertlerine odaklanan bağımsız sinema akımı... bu akım direkt olarak soğumuş papatya çayına benziyo arkadaşlar, evet ben bu akıma bayılıyorum, çok da severim ama sanki bi ara kendime bitki çayı yapmışım da bi kenarda başka şeyle ilgilenirken onu unutmuşum, sonra aklıma gelmiş, soğuyan çaydan bi yudum almışım, sonra yüzümü ekşitip tekrar o köşeye bırakmışım gibi hissediyorum...

neden böyle hissettiğimi de anlatayım, karakterler bi şeyler yaşamak istiyo ama yaşamakla ilgili bütün enerjilerini bunu konuşmaya harcıyorlar... biri diğerine kırılmış, öbürü neden kırıldığını anlamamış, üçüncüsü de muhtemelen çocukluğunda yeterince sevilmediği için buzdolabının önünde hayatını sorguluyo... kimse bi yere gitmiyo, kimse bi şey yapmıyo, iki saat sonra herkesin birbirinden biraz daha soğuduğunu görüyorum ve film bitiyo...

işin komik tarafı şu ki ben bunları izlerken gerçekten keyif alıyorum... çünkü insanın hayatında mumblecore filmine benzeyen dönemler oluyo, hiçbir şey olmuyo ama insan yine de yoruluyo, mumblecore bunu alıp 16 mm formatla filme çekiyo, festivallere gönderiyo ve adına kuşak sancısı diyo tamam haklarını yemeyeyim, bazen o soğumuş çaydan bir yudum alıp aslında ne kadar güzel demlenmiş olduğunu fark etmiyo da değilim...

ama çoğu zaman fincanı lavaboya döküyorum, üzülüyorum...