karanlık tarafın hakkında bir öz eleştiri yap
başlık "sehpadaki midi klavye" tarafından 11.10.2026 05:08 tarihinde açılmıştır.
1.
benim karanlık tarafım bi anlık öfke patlamalarından ya da kontrolsüz tepkilerden oluşmuyo... gerginlikle kimseye saldırmışlığım yoktur, totom yemez, hatta gerginliğimi bile yansıtmam... bugüne kadar belki de kendim hakkımda söyleyebileceğim en net şey bu...
biraz daha farklı yöntemlerim var benim, insan ilişkilerinde ve durum yönetiminde manipülasyonu araç olarak kullanmaktan çekinmiyorum, bir saniye bile durup ''lan napıyosun kızım salak mısın?'' diyen biri yok içimde... üzücü kısım bu konuda zihnimde çizdiğim ahlaki ya da geleneksel sınırlarım da yok... çocukluğumdan beri insan psikolojisine meraklıyım, bunun hakkında okurum, bazen kendimce bir şeyler karalarım... normal bir insan okumak, tanımak, hatta sıkıntılı durumlarda nasıl savunmaya geçmesi gerektiğinin bilinciyle okurken ben nasıl kullanabilir, nasıl zarar verebilirim diye okuyorum, öğreniyorum.
bir durumun, algının ya da bir insanın iplerini elime almak gerektiğinde bunu asla gürültü çıkararak yapmam. çünkü gürültü yapan hedef olur, hedef olmasa bile çok yorulur, bitkin düşer yorgunluktan, ben zaten vitaminsizim, doğuştan yorgunluğum var, üstüne bunun yorgunluğunu çekemem... bu yüzden süreci arka planda, karşımdakinin kendi kararıymış gibi hissedeceği doğallıkla yönlendirmeyi seviyorum...
benim yöntemimde fiziksel şiddet, totom çıkıncaya dek bağırıp çağırmak, kafes dövüşü falan yok... bunların hepsi kontrolünü kaybetmiş insanların acizliği ve kontrolünü kaybeden insanın düşüşe en yakın zamanda olduğu kanaatindeyim, benim en büyük korkularımdan birisi kontrolü kaybetmek, ''midi, kızım, kontrolü kaybedersen ölersin bak...'' diyen yaşlı bi teyze var içimde... çok korkuyorum ondan... ben daha çok daha sessiz, iz bırakmayan ve doğrudan içeriden çalışan bir mekanizmayı uygun görüyorum... kendimle ilgili en rahatsız edici bulduğum şey de bu sanırım... yaptığım şeyler öfkeye, anlık cinnete ya da kontrol kaybına bağlanıp kendimi aklayabileceğim bi noktada değil... üstümde bazı şeyleri bilerek yapmanın sorumluluğu var ve ben bu sorumluluğu yalnızca sonuçlar istediğim gibi gitmediğinde hatırlamak istemiyorum...
benim karanlık tarafımla ilgili asıl öz eleştiri burada başlıyo... tam olarak burada işte... bütün bunları yaparken aldığım haz... sanki gece üç gibi acıkmışım, dışarıdan döner söylemişim, 40 dakika beklemişim de gelir gelmez aldığım ilk ısırıktan aldığım o cennetsel haz gibi hissettiriyo, birinin davranışlarındaki değişimi fark etmek, bir durumun gidişatını etkilediğimi düşünmek, kendi kafamda kurduğum ihtimalin gerçekleştiğini görmek... bunların bende yarattığı tatmini istesem de inkar edemem... ama bu haz tam olarak nereden ve neden geliyo bunu düşünüyorum senelerdir, kontrol duygusundan mı, insanları anlayabildiğimi kanıtlama arzusundan mı, yoksa başkalarının davranışları üzerinde etkimin olduğunu görmekten mi? belki de bunların hepsinden minik minik... daha kötüsü, bazen sırf yapabiliyor olmak bile yapmak için yeterli bir sebepmiş gibi geliyo...
bütün bunlar beni doğrudan kötü biri yapar mı, bilmiyorum... çok umurumda da değil aslında kötü müyüm iyi miyim ama sırf kendime bir açıklama bulabiliyorum diye yaptıklarımı masumlaştıramayacağımı biliyorum, hani iyi miyim kötü müyüm tartışmasından çok bunu masumlaştıramayacak olmak canımı sıkıyo... gerçi üzerine düşünsem bi şekilde masumlaştıracak kadar çıkarım işin içinden ama koskoca fren mekanizmam sadece burada işe yarıyo, o kadar pisliğe gram ses çıkarmaz, neyse...
insanın kendi karanlığını tanıması, onu otomatik olarak kontrol ettiği anlamına gelmiyo... bazen insan kendisi hakkında ne kadar çok şey bildiğine inanırsa inansın, en basit sorunun karşısında öylece kalabiliyo yani, birine zarar vermek zorunda olmadığım halde neden bunu yapma ihtimalini düşünüyorum ve bu ihtimal neden hoşuma gidiyo? muamma... bazen her sorunun cevabı yok galiba.
biraz daha farklı yöntemlerim var benim, insan ilişkilerinde ve durum yönetiminde manipülasyonu araç olarak kullanmaktan çekinmiyorum, bir saniye bile durup ''lan napıyosun kızım salak mısın?'' diyen biri yok içimde... üzücü kısım bu konuda zihnimde çizdiğim ahlaki ya da geleneksel sınırlarım da yok... çocukluğumdan beri insan psikolojisine meraklıyım, bunun hakkında okurum, bazen kendimce bir şeyler karalarım... normal bir insan okumak, tanımak, hatta sıkıntılı durumlarda nasıl savunmaya geçmesi gerektiğinin bilinciyle okurken ben nasıl kullanabilir, nasıl zarar verebilirim diye okuyorum, öğreniyorum.
bir durumun, algının ya da bir insanın iplerini elime almak gerektiğinde bunu asla gürültü çıkararak yapmam. çünkü gürültü yapan hedef olur, hedef olmasa bile çok yorulur, bitkin düşer yorgunluktan, ben zaten vitaminsizim, doğuştan yorgunluğum var, üstüne bunun yorgunluğunu çekemem... bu yüzden süreci arka planda, karşımdakinin kendi kararıymış gibi hissedeceği doğallıkla yönlendirmeyi seviyorum...
benim yöntemimde fiziksel şiddet, totom çıkıncaya dek bağırıp çağırmak, kafes dövüşü falan yok... bunların hepsi kontrolünü kaybetmiş insanların acizliği ve kontrolünü kaybeden insanın düşüşe en yakın zamanda olduğu kanaatindeyim, benim en büyük korkularımdan birisi kontrolü kaybetmek, ''midi, kızım, kontrolü kaybedersen ölersin bak...'' diyen yaşlı bi teyze var içimde... çok korkuyorum ondan... ben daha çok daha sessiz, iz bırakmayan ve doğrudan içeriden çalışan bir mekanizmayı uygun görüyorum... kendimle ilgili en rahatsız edici bulduğum şey de bu sanırım... yaptığım şeyler öfkeye, anlık cinnete ya da kontrol kaybına bağlanıp kendimi aklayabileceğim bi noktada değil... üstümde bazı şeyleri bilerek yapmanın sorumluluğu var ve ben bu sorumluluğu yalnızca sonuçlar istediğim gibi gitmediğinde hatırlamak istemiyorum...
benim karanlık tarafımla ilgili asıl öz eleştiri burada başlıyo... tam olarak burada işte... bütün bunları yaparken aldığım haz... sanki gece üç gibi acıkmışım, dışarıdan döner söylemişim, 40 dakika beklemişim de gelir gelmez aldığım ilk ısırıktan aldığım o cennetsel haz gibi hissettiriyo, birinin davranışlarındaki değişimi fark etmek, bir durumun gidişatını etkilediğimi düşünmek, kendi kafamda kurduğum ihtimalin gerçekleştiğini görmek... bunların bende yarattığı tatmini istesem de inkar edemem... ama bu haz tam olarak nereden ve neden geliyo bunu düşünüyorum senelerdir, kontrol duygusundan mı, insanları anlayabildiğimi kanıtlama arzusundan mı, yoksa başkalarının davranışları üzerinde etkimin olduğunu görmekten mi? belki de bunların hepsinden minik minik... daha kötüsü, bazen sırf yapabiliyor olmak bile yapmak için yeterli bir sebepmiş gibi geliyo...
bütün bunlar beni doğrudan kötü biri yapar mı, bilmiyorum... çok umurumda da değil aslında kötü müyüm iyi miyim ama sırf kendime bir açıklama bulabiliyorum diye yaptıklarımı masumlaştıramayacağımı biliyorum, hani iyi miyim kötü müyüm tartışmasından çok bunu masumlaştıramayacak olmak canımı sıkıyo... gerçi üzerine düşünsem bi şekilde masumlaştıracak kadar çıkarım işin içinden ama koskoca fren mekanizmam sadece burada işe yarıyo, o kadar pisliğe gram ses çıkarmaz, neyse...
insanın kendi karanlığını tanıması, onu otomatik olarak kontrol ettiği anlamına gelmiyo... bazen insan kendisi hakkında ne kadar çok şey bildiğine inanırsa inansın, en basit sorunun karşısında öylece kalabiliyo yani, birine zarar vermek zorunda olmadığım halde neden bunu yapma ihtimalini düşünüyorum ve bu ihtimal neden hoşuma gidiyo? muamma... bazen her sorunun cevabı yok galiba.
devamını gör...