1.
yunanca nekros (ölü) ve manteia (kehanet) kelimelerinin birleştirilmesiyle oluşturulmuş ve tahmin edilebileceği gibi ölülerin kehaneti anlamına gelen kelimedir. bu kelimenin ilk defa milattan sonra 3. yüzyılda origenes tarafından kullanıldığı bilinmektedir.
aynı zamanda kehanet amacıyla, bilinmeyeni öğrenmek için ya da o kişiyi bir silah olarak kullanmak için ölülerin ruhlarını geri çağırarak ya da bedenlerini tekrar hayata döndürerek yapılan bir büyünün adıdır.
aynı zamanda kehanet amacıyla, bilinmeyeni öğrenmek için ya da o kişiyi bir silah olarak kullanmak için ölülerin ruhlarını geri çağırarak ya da bedenlerini tekrar hayata döndürerek yapılan bir büyünün adıdır.
devamını gör...
2.
en temel anlamıyla, ölülerle iletişim kurarak bilgi edinme, gelecekten haber alma veya gizli bilgilere ulaşma pratiğidir.modern popüler kültürde nekromansi genellikle ölüleri diriltme, iskelet ve zombi kontrol etmek üstüne yoğunlaşırken tarihsel kökeni sadece ölülerin deneyimlerini içselleştirmektir.
en eski nekromansi örnekleri mezopotamya uygarlıklarında görülüyor. şaşırdık mı? her neyse bunlar ölü ruhların (ekimmu diyorlar bunlara) yaşayanları etkileyebileceğine inanırlarmış. rahipler, ölülerin ruhlarını yatıştırmak veya bilgi almak için ritüeller yaparmış. dikkat edilmesi gereken kısım şu; ritüeller sadece korunma amaçlıymış.
antik yunana gittiğimizde bir sistematikleşme görüyoruz. bunun sebebi nekromanteion ismine sahip tapınaklara şahit olmaktayız. lovecraft " necromonicon" ismini buradan mı buldu bilemiyoruz ama kuvvetli bir ihtimaldir. yunan topluluğu ölü ruhların hizmetini almak için yeraltı dünyası tanrısı kabul ettikleri hades'ten izin alıyorlarmış. üstüne bu işle ilgilenen rahipler konuda uzmanlaştığı için başka iş yapmazlarmış. kurumsal nekromansi resmen. romada ise bir tık daha farklı bir uygulama var. halkın nekromansi ile ilgilenmesi yasak lakin devlet elitleri buna izinliymiş.
gelelim yahudi metinlerine...şimdi burada olay hafif ciddileşiyor. neden? çünkü tevrat işin içine giriyor. kitapta nekromansi açıkla lanetlense de sonuç olarak resmen kabul ediliyor. hemen ayet verelim.
tesniye 18:10–12: “aranızda … fal bakan, büyü yapan, ruh çağıran ya da ölülerden haber almaya çalışan biri bulunmasın. çünkü bunları yapan herkes tanrı’ya iğrençtir.”
haliyle daha önceleri toplumlar için nekromansi tam anlamıyla kötü değilken bu dönemden sonra kesinlikle karanlık bir ritüel olarak görülmeye başlanmış. yapanlar sapkın ilan edilmiş.
ortaçağ ve hristiyan avrupa'da işler iyice tehlikeli boyuta varmış. neden mi? çünkü nekromansi açıkça şeytanla anlaşma olarak görülmüş ve kara büyü olarak adlandırılmış. hatta artık bilgi arayışı bile değil direkt yasak güç elde etme gibi düşünülmüş. ölüler ordusu kurarak iktidarların devrilebileceğinden şüphelenmişler. ( army of dead kalıbı buradan geliyor.) bu çok önemli bir kırılma noktası olmuş. demonoloji ve nekromansi ilk defa bu dönemde iç içe geçmiş. normalde tamamen ayrı şeyler.
günler günleri...yıllar yılları kovalamış... ve rönesans gelmiş çatmış. antik bilgiye tekrar önem verilerek nekromansi başka şekilde yorumlanmaya başlanmış. heinrich cornelius agrippa gibi isimlerin öncülüğünde nekromansi, okültizm ile kardeş görülmüş. pratikler birleştirilmiş. yani nekromansi simya ve astroloji ile harmanlanmış. felsefi olarak, ölü kavramı bazen bilinç, ego veya geçmiş benlik anlamında kullanılmış.
şimdi günümüze gelecek olursak olay dallanıyor ve budaklanıyor...spiritüalizm diye bir şey ortaya çıktı. nekromansi terimi kullanılmasa da bu pratik sürdürülmeye çalışılıyor. yani soğansız menemen gibi düşünün. diyorlar ki biz nekromansinin karanlık kısmını eledik. masum kısmındayız. yersen işte. wicca inancı da şu an bunu söylüyor. diyorlar ki biz beyaz cadılarız. neyse o ayrı bir konu. spiritüalizm sadece nekromantik pratiklerden oluşan bir şey değil çok geniş bir alan. ama içinde nekromansi kesinlikle var.
popüler kültüre bir geliyoruz ortalık toz duman oluyor. oyunlardan filmlere oradan fantastik edebiyatın her zerresine kadar girdi nekromansi. sırf buna özgü müzik grupları mı dersin neler neler... haliyle yaygınlaştı ve o mistik havasını kaybetti. şu sıralar bu kavram; ritüel pratiğinden çok, estetik bir bakış açısından ele alınıyor.
nekromansi, tarih boyunca ölülerle iletişim kurarak bilgi edinmeyi amaçlayan bir şeyken dini ve toplumsal dönüşümlerle birlikte şeytanlaştırılmış, orta çağ’da yasaklanmış ve modern dönemde sembolik bir kavrama dönüşmüştür. artık nekromansi, ölüm, bilinç, tabu ve güç temaları etrafında şekillenen kültürel bir metafor olarak varlığını sürdürmektedir.
en beğendiğim nekromantik müziği de paylaşmaz isem olmaz: youtube link
ülkemizde de "gassal" olarak bilinen kişilerden bazılarının nekromansi ile ilgilendiği bilinmektedir.
en eski nekromansi örnekleri mezopotamya uygarlıklarında görülüyor. şaşırdık mı? her neyse bunlar ölü ruhların (ekimmu diyorlar bunlara) yaşayanları etkileyebileceğine inanırlarmış. rahipler, ölülerin ruhlarını yatıştırmak veya bilgi almak için ritüeller yaparmış. dikkat edilmesi gereken kısım şu; ritüeller sadece korunma amaçlıymış.
antik yunana gittiğimizde bir sistematikleşme görüyoruz. bunun sebebi nekromanteion ismine sahip tapınaklara şahit olmaktayız. lovecraft " necromonicon" ismini buradan mı buldu bilemiyoruz ama kuvvetli bir ihtimaldir. yunan topluluğu ölü ruhların hizmetini almak için yeraltı dünyası tanrısı kabul ettikleri hades'ten izin alıyorlarmış. üstüne bu işle ilgilenen rahipler konuda uzmanlaştığı için başka iş yapmazlarmış. kurumsal nekromansi resmen. romada ise bir tık daha farklı bir uygulama var. halkın nekromansi ile ilgilenmesi yasak lakin devlet elitleri buna izinliymiş.
gelelim yahudi metinlerine...şimdi burada olay hafif ciddileşiyor. neden? çünkü tevrat işin içine giriyor. kitapta nekromansi açıkla lanetlense de sonuç olarak resmen kabul ediliyor. hemen ayet verelim.
tesniye 18:10–12: “aranızda … fal bakan, büyü yapan, ruh çağıran ya da ölülerden haber almaya çalışan biri bulunmasın. çünkü bunları yapan herkes tanrı’ya iğrençtir.”
haliyle daha önceleri toplumlar için nekromansi tam anlamıyla kötü değilken bu dönemden sonra kesinlikle karanlık bir ritüel olarak görülmeye başlanmış. yapanlar sapkın ilan edilmiş.
ortaçağ ve hristiyan avrupa'da işler iyice tehlikeli boyuta varmış. neden mi? çünkü nekromansi açıkça şeytanla anlaşma olarak görülmüş ve kara büyü olarak adlandırılmış. hatta artık bilgi arayışı bile değil direkt yasak güç elde etme gibi düşünülmüş. ölüler ordusu kurarak iktidarların devrilebileceğinden şüphelenmişler. ( army of dead kalıbı buradan geliyor.) bu çok önemli bir kırılma noktası olmuş. demonoloji ve nekromansi ilk defa bu dönemde iç içe geçmiş. normalde tamamen ayrı şeyler.
günler günleri...yıllar yılları kovalamış... ve rönesans gelmiş çatmış. antik bilgiye tekrar önem verilerek nekromansi başka şekilde yorumlanmaya başlanmış. heinrich cornelius agrippa gibi isimlerin öncülüğünde nekromansi, okültizm ile kardeş görülmüş. pratikler birleştirilmiş. yani nekromansi simya ve astroloji ile harmanlanmış. felsefi olarak, ölü kavramı bazen bilinç, ego veya geçmiş benlik anlamında kullanılmış.
şimdi günümüze gelecek olursak olay dallanıyor ve budaklanıyor...spiritüalizm diye bir şey ortaya çıktı. nekromansi terimi kullanılmasa da bu pratik sürdürülmeye çalışılıyor. yani soğansız menemen gibi düşünün. diyorlar ki biz nekromansinin karanlık kısmını eledik. masum kısmındayız. yersen işte. wicca inancı da şu an bunu söylüyor. diyorlar ki biz beyaz cadılarız. neyse o ayrı bir konu. spiritüalizm sadece nekromantik pratiklerden oluşan bir şey değil çok geniş bir alan. ama içinde nekromansi kesinlikle var.
popüler kültüre bir geliyoruz ortalık toz duman oluyor. oyunlardan filmlere oradan fantastik edebiyatın her zerresine kadar girdi nekromansi. sırf buna özgü müzik grupları mı dersin neler neler... haliyle yaygınlaştı ve o mistik havasını kaybetti. şu sıralar bu kavram; ritüel pratiğinden çok, estetik bir bakış açısından ele alınıyor.
nekromansi, tarih boyunca ölülerle iletişim kurarak bilgi edinmeyi amaçlayan bir şeyken dini ve toplumsal dönüşümlerle birlikte şeytanlaştırılmış, orta çağ’da yasaklanmış ve modern dönemde sembolik bir kavrama dönüşmüştür. artık nekromansi, ölüm, bilinç, tabu ve güç temaları etrafında şekillenen kültürel bir metafor olarak varlığını sürdürmektedir.
en beğendiğim nekromantik müziği de paylaşmaz isem olmaz: youtube link
ülkemizde de "gassal" olarak bilinen kişilerden bazılarının nekromansi ile ilgilendiği bilinmektedir.
devamını gör...