neye sinirlendiğini açıklarken daha çok sinirlenmek

sinir bozucu durumun tekrar üstünden geçildiği ve her şeyin başa sarmasından mütevellit gerçekleşen durum.

derdini anlatırken de öyle. dertler paylaştıkça azalmıyor, çoğalıyor diye düşünüyorum.
sinirlenince anlatıyorsun, anlattıkça sinirleniyorsun ve kısır döngü.

akpli akrabaya su fiyatlarının artışıyla dolar arasındaki ilişkiyi anlatırken ben.

ahah. kolay kolay sinirlenmem.
ama sinirlendiğimde bu başlığı ölürcesine yaşıyorum...
kulaklarım ısınmaya başlayıp gözlerim kararır gibi olduğunda tamam diyorum yine dehşet bir öfke kriziyle karşı karşıyayım..
üstüne kendimi açıklamam gerekiyorsa ya eşyalar kırılır, ya kalp.
ortası yok.
maalesef yok..

en sevdiğim sinirlenme şekli.

hani böyle mangal ateşi sönerken kömür ara ara çıt çıt eder ya kızarır. aynı öyle oluyor olayı baştan anlatırken. ben galiba sinirlenmeyi seviyorum. hayat sakin sakin çekilmiyor.

neye sinirlendiğini anlatırken daha da sinirlenmek ''milli hasletlerimizdendir''. levent kırca bu yönümüzü skeçlerinde çok komik şekilde canlandırırdı. rahmetli ve karısı oya başar gerçek bir basın açıklamasında ise doğal haliyle bunu yaşamıştı. geçmiş zaman aynaları...

kendi kendini dolduruşa getiren insanlarda olur. anlattıkça gaza gelir, kendi sözlerinden etkilenir. komik geliyorlar bana..

sinirlendiğim şeyi anlatmayı bıraktım faydasını gördüm, dillendirmeyin arkadaşlar

şu anda yapmak zorunda olduğum şeydir ve şimdi sebebini açıklayacağım ama önce birkaç bilgi vereceğim, isterim ki daha çok sinirlenmeyeyim.
şubat ayının başında okuduğum yazılardan ve bir takım yazarlardan rahatsız oldum diye kafa izni denen şeye çıkmıştım ve onun da anlamını bilmeden çıkmışım.
meğersem o ilgi budalalarının yaptığı şeymiş. sonradan ona sorarlarmış. ya neden gittin falan filan diye. hatta kafa iznindeyken de nickaltlarına bakarlarmış. kimler bana yazmış diye. bunu da sözlükte yazar olan bir arkadaşım söyledi bana. bilmiyordum o ana kadar. ben izne çıktım ama arada da sözlüğe girme gereği duymadım. zira tekrar gireceksem, arkaplandan dedektif gibi bakacaksam niye izne çıktım diye düşünürdüm.
neyse bu ayın başında yani 2 aylık kafa izni sonrası tekrar sözlüğe döndüm, eskisi kadar sık girmiyorum ama.
soğudum mu acaba eskisine göre daha mı yoğunum onu kestiremiyorum şimdi. baktım ki aynı hamam aynı tas. 3-5 popülarite bağımlısı atkafası ve nefretten gözü dönmüş salyalı mahlukat hala aynı nefretle yazılar yazıyor. burada da tekelleşme olmuş, dile getirilenin aksine

az önce bir başlığın altına baktım. başlığı açandan başka entry giren olmamış. ki o başlığın altı da doldurulmayacak bir daha buna da eminim. kişi öyle bir yorumlama yapmış ki inanamazsın, bilirkişi mübarek. ama nefret bulaşıcı galiba ben de yazan yazardan nefret ettim. sonra o nefret sahibinin profiline baktım. eleştirdiği, nefret kusmuğu halinde anlattığı konunun kahramanıyla aynı profile sahip.
böyle densizler yüzünden insanlar bir bir gidiyor bu mecradan. sözlük te bir ileri bir geri döngüde kalıyor haliyle.
riyakarsın, ikiyüzlüsün ey insanoğlu. namerdsin.
neye sinirlendiğimi anlatırken daha da sinirleneceğimi beklerken, kendimi ifade ettim diye sinirim de geçti ya o da bana ödül olsun.

ve ardından düdüklü tencereye dönüşmek

o değil de başlığı okurken çok güldüm ya jdhxhhsjsj

herhalde böyle bir durum yaşarsam açıklarken sinirlenmek yerine gülcemdjhxhxhx

sonra sinirli olduğum için açıklamaya yapamayıp ağlamaya başlıyorum.

ve o sinirle dilinin tutukluk yapıp kekelerken daha da sinirlenmek.

(bkz: açtırma kutuyu söyletme kötüyü)

şuna benzer bir süreç yaşanıyor;

var böyle bir şey.
hele ki karşındaki empatisiz biriyse, of of diyorum.
çok uzatmadan, ortamdan uzaklaşmak en sağlıklısı.