ödünç alınan kitabın üzerine çay koyan şahsiyet

ödünç verdiğim güneş gözlüğümün camlarına reçel bulaşık geldikten sonra beni şaşırtmayan şeydir. *

canı giyotin çekmiş o kişi.

kendimi bildim bileli ödünç eşyadan hiç hoşlanmadım ve çizgi romanlarımdan edebiyat serilerine kadar bütün kitaplarımı hep kendim aldım. kitap paylaşmanın bir romantik tarafı vardır illa ama bir insan canımın içi olsun, önce bir kitabı nasıl okuduğuna bakarım. özensizliğini görürsem o kitabı yar etmem. bu gibi durumlar nedeniyle ödünç kitap işinden uzak dururum. o çayı zıkkımlanan arkadaşa söyleyeceğim şudur ki; eğer illa okurken bir şey içmek istiyorsan içeceği tersine; kitabı mersin'e koysun. emanet kitapsa okurken 10 saniyelik yudumlama molası verirken sol elinde fincanı yaklaştırırken ağzına, sağ elindeki kitabı yukarı doğru semaya uzatsın. ama yine de en iyisi okurken içecekten uzak dursun.

haklıdır.

türkiye'de ödünç bir şey veren insan ya cahildir ya da cezasını çekmek istiyordur. türkiye'de hiç kimse zarar vermeyeceği ya da çalmayacağı bir şeyi ödünç istemez. ödünç istemek, türk toplumunda, iyi niyetli bir hareket değildir. türkiye'de insanlara bir şeyinizi ödünç veriyorsanız, o şeyi unutun, yoksa türlü çeşitli işkencelere maruz kalırsınız. *

en çok ahlaktan dem vuranlar en ahlaksız olanlardır.

yaşadığım toplum bundan ibaret.

tiksinti duymakta haklıyım. haklıyız ve kazanacağımız hiç bir şey yok.

neyse ki sınırsız seks oluyor böyle toplumlarda yoksa çekip giderdim.

kibarca uyarırsın, n' olcak ki. kitabın üzerine hiçbi şey konulmaz.

insanda biraz medeni cesaret olacak.

yapmamasını önerirdim