öğle uykusu alışkanlığı olmayan yazarlar

benimdir biri.

yani tek tük öğlen uyuduğum olur ama onlar da öyle yorgunluktan veya mayışmaktan falan uyumamla olur. şimdi bir uyuyayım diye hiç öğle uykusuna yatmam yani. hayatım boyunca da böyleydi bu. arada uzanırken kestirdiğim olur ama cidden nadiren. öğlen uyuma alışkanlığım yok ve hiç olmadı.

ben. gündüz uyuyamam, karartma perde olsa bile uyuyamam çünkü biliyorum ki gündüz. *

uyku alışkanlığım var ve zaman hiç fark etmeksizin günün tam olarak her saatinde uyuyabilirim. birazdan uyuyacağım mesela kim bilir kaçta uyanırım.

altı yaşından büyük kimsenin öğle saatlerinde uyumaya zamanı olmadığını düşünüyorum. siesta kültürü olan bir ülkede yaşamıyorsa tabii.

eğer evdeysem ve rahat bir posizyondaysam asla uyuyamam, ama iş yerinde olayım öğlen vakti kafamı kaldıramıyorum sağa sola düşüyor resmen. peki neden? çünkü terslik benim hayatımın bir ürünü haline geldi artık olması gereken olmaması gereken yerde, olmaması gereken olması gereken yerde oluyor.

bazen hayatın benimle taştaş geçtiğini düşünüyorum, ilahi komedya? kozmik şaka? adına ne dersen de, durum bu.

çok uykum varsa bile uyumak istemem çok mutsuz uyanıyorum o zaman. dünyam kararıyor o derece. bir de ayarını da tutturamıyorum ki zaten kaç saat sonra uyanırım yani benlik bir şey değil asla.