1.
tsunetomo yamamoto'nun hagakure saklı yapraklar isimli kitabının kitabın çevirmeni hüseyin can erkin tarafından yazılan önsözünde karşıma çıkan kavramdır.
tsunetomo yamamoto efendisi mitsuşige 1700 yılında hayatını kaybedince oibara yapmak için izin ister ancak bu izin kendisine verilmez. çünkü oibara 17. yüzyılın ikinci yarısında yasaklanmıştır. bunun üzerine ise saçlarını kazıtan tsunetomo yamamoto bir tapınağa girer.
oibara aslında seppuku'nun bir türüdür. aynı mantıkla savaşçının kendi karnını kılıçla yarması ile gerçekleştirilir. oibara hizmet etmek için yemin ettiği efendisi ölen savaşçılar ya da sadık hizmetkarlar tarafından efendilerini takip etmek için yapılır.
bu tür törensel intihar yöntemlerine içinde yaşadığımız ve modern çağ demekten haz ettiğimiz bu dönemden bakınca anlamsız bir onur gösterisi olarak görüyoruz belki ama o dönemler bu tür törensel hareketler bir önem arz ediyordu.
geleneğin kaybolması benim dünyaya bakış açım göre birçok şeyi de beraberinde kaybetmemiz anlamına geliyor. tabii ki her geleneğin devam etmesi anlamlı ve mantıklı değil. ama kendi coğrafyamızda da birçok geleneği kaybettik. bu durum bende bir köksüzlük duygusu yaratıyor açıkçası.
ve bunları düşününce de aklıma bir başka japon yazar yukio mişima geliyor. japonya'nın en önemli yazarlarından biri olan yukio mişima da bir tepki olarak seppuku yaparak hayatına son vermişti.
oibara artık var olmayan bir gelenektir. ve var olmaması da mantıklıdır. ancak hala zihinlerde bir sadakat gösterisi olarak varlığını devam ettirmektedir.
tsunetomo yamamoto efendisi mitsuşige 1700 yılında hayatını kaybedince oibara yapmak için izin ister ancak bu izin kendisine verilmez. çünkü oibara 17. yüzyılın ikinci yarısında yasaklanmıştır. bunun üzerine ise saçlarını kazıtan tsunetomo yamamoto bir tapınağa girer.
oibara aslında seppuku'nun bir türüdür. aynı mantıkla savaşçının kendi karnını kılıçla yarması ile gerçekleştirilir. oibara hizmet etmek için yemin ettiği efendisi ölen savaşçılar ya da sadık hizmetkarlar tarafından efendilerini takip etmek için yapılır.
bu tür törensel intihar yöntemlerine içinde yaşadığımız ve modern çağ demekten haz ettiğimiz bu dönemden bakınca anlamsız bir onur gösterisi olarak görüyoruz belki ama o dönemler bu tür törensel hareketler bir önem arz ediyordu.
geleneğin kaybolması benim dünyaya bakış açım göre birçok şeyi de beraberinde kaybetmemiz anlamına geliyor. tabii ki her geleneğin devam etmesi anlamlı ve mantıklı değil. ama kendi coğrafyamızda da birçok geleneği kaybettik. bu durum bende bir köksüzlük duygusu yaratıyor açıkçası.
ve bunları düşününce de aklıma bir başka japon yazar yukio mişima geliyor. japonya'nın en önemli yazarlarından biri olan yukio mişima da bir tepki olarak seppuku yaparak hayatına son vermişti.
oibara artık var olmayan bir gelenektir. ve var olmaması da mantıklıdır. ancak hala zihinlerde bir sadakat gösterisi olarak varlığını devam ettirmektedir.
devamını gör...