oksijen tedavisi

hipoksiyle mücadele veren bireye ortam havasından daha yüksek yoğunlukta oksijen verilmesidir. #1747598 şurada belirttiğim gibi konjestif kalp yetmezliği sıkıntısı olan bireylerde, koah'lı hastalarda veya aşırı kan kayıplarının olduğu durumlarda uygulanır. hücresel fonksiyonların sürdürülebilmesi için gerekli olan oksijenin sağlanabilmesi akciğerlerin genişlemesinin sürdürülmesi, sekresyonların çıkarılması ve solunum yolu açıklığının sürdürülmesi ile mümkündür. hastanın solunum sayısındaki değişiklik oksijen tedavisine ihtiyaç duyulduğunun erken belirtilerinden biri olabilir. solunum sayısındaki bu değişiklik hipoksi ya da hipoksemi ile sonuçlanabilir.
oksijen tedavisi, hastanelerde hastalarda hemodinamik etkinliği arttırmak için en sık kullanılan tedavi yöntemi olup;
-hastanın solunumunu rahatlatmak
-yeterli doku oksijenasyonunu sağlamak
-hipoksemiyi önlemek ve
-tedavi etmek için hastaya ek olarak oksijen verilmesi ile gerçekleştirilen bir tedavidir. ancak yanlış oksijen uygulaması
hipoksemi, solunum problemi ve hatta ölüme yol açabilir. tedavi mukoza kuruluğuna sebep olabilir. güvenli oksijen tedavisinde oksijen en düşük yoğunlukta ya da kanın normal akış hızında verilmelidir. yüksek oksijen yoğunluğu akciğer dokusunda toksik etki yaratır. oksijen toksisitesinin patofizyolojisi tam olarak anlaşılamamaktadır, fakat sürfaktanın yok olması ve azalması ile ilişkilidir. oksijen ileri düzeyde koah'lı hastaların bazılarında hipoventilasyona neden olabilir. koah'lı bazı hastalar hipoksemiye cevap olarak nefes alırlar. bu hastalar çok fazla oksijen alırlarsa, parsiyel oksijen basınçları aşırı düzeyde yükselir ve nefes alma uyarısı azalır. bu durum hipoventilasyona ve solunum arrestine neden olduğundan yalnızca düşük konsantrasyonda oksijen verilmelidir.
genellikle oksijen tedavisinde kandaki parsiyel oksijen düzeyinin 60 mmhg'nin, oksijen saturasyonunun %93'ün üzerinde olması amaçlanmaktadır.