öksüz ve yetim gibi hissetmek

ek olarak, yersiz ve yurtsuz gibi hissetmektir.
yaşadıkça bu gariplik sürecek gibi geliyor insana.

dünya bana gurbet oldu, ey dost,
cihan dolu olsa da gönlüm bostan bulmaz.

her çiçek açsa da ben kokusuzum,
her yüz gülse de ben tebessümsüzüm.

yâr’den ayrı düşeli, dünya sürgün,
geceler zindan, gündüzler harap.

ne malda vefa var, ne tâcda, ne tahtta,
hepsi gölge, hepsi hayal, hepsi rüya.

asıl yurdum dergâh-ı rahmân’dır,
dünya gurbet, gönül ise garip bir yolcu.

ey hak,
beni bana bırakma,
beni sana döndür...

en sevdiğim duygudur; yalnızlığı iliklerine kadar hissetmektir.
çünkü iki çeşit yalnızlık vardır! biri kimseye ihtiyacın olmadığı ve kimsenin sana ihtiyacı olmadığı.
o an gerçek kendini yerini ve olduğun kişiyi tanıyorsun.

majör depresyonun ilk kuralı, öksüz ve yetim gibi hissetmek zaten. majör depresyonu dibine kadar yaşamış olan biri sanki piç olarak doğarken annesini de doğumda kaybetmiş gibi ve yapayalnız ölecekmiş hisseder. aslında gerçek olan bu mudur, bu hayatta yapayalnız mıyızdır, yoksa bir kere bu duyguyu hissettiğimiz için bu düşünce mantıklı mı gelmektedir bunu çözemeyiz.

allah birini kahretmek isterse onun aklını alsın derim hep, hakikaten hayatta uzuv kaybıyla yarışabilecek en büyük dert bu olabilir.

gibisi yok benim için, 5 yaşından beri içinde bulunduğum durum. çocukken zordu ama büyüyünce güzel. çünkü ota boka karışacak kimse yok ve başının çaresine bakmayı öğrenmiş biri olarak acayip özgürsün. birey olabilmişsin. kimseye bağımlılık hissetmiyorsun.

şimdi anam, babam olduğunu düşünüyorum da uğraş dur, hiçbir şeyi ile uğraşmasan hastane hastane gezdir filan. bir de onlara bağımlı bir hayat geliştirdiysen, vay haline. ne zaman ölecekler diye endişe duy. ne gerek var? kendimi bu açıdan çok şanslı hissediyorum.