okula yürüyerek gitmek

benim anaokulu ve yüksek lisans dışında hep yaptığım şeydir. anaokuluna 3.5 yaşında başladığımdan zaten eve/evden yürüyemezdim, annem veya babam götürür ve alırdı.

yüksek lisansta da izmir-bornova'daki ege üni'de okudum ama izmir'deki evimiz buca'da. yani abimin fakültesine yakın diye çok önceden alınmıştı bu ev de. bu süreçte de bittabi fakülteme taşıtla gittim.

işte üstteki ikisinin arasındaki ilkokul ve üniversite dahil okuluma hep yürüdüm ben. üniversitede özellikle fakülteme yakın yurt ve evlerde kaldım; ilk senemde ankara-demirtepe'de fakülteme yürüme mesafesindeki bir özel yurtta kalmıştım ve sonra çıktığım evleri de hep fakülteme yakın seçtim. böyle daha iyi bence ya. hiç öyle servislerle veya dolmuş-otobüs-metro keşmekeşiyle uğraşmak istememiştim.

doksanlarda ilkokulda yaptım. çok soğukta babam motosikletiyle bırakırdı. yapışırdım beline arkadan.

paraşütçü komando gibi koca çanta ile şafak sökmeden yola çıkmak demektir.
youtube.com/shorts/M5CYjB2_...

ortaokulda çok yürüdüm hepsi de aptallık yüzünden. servisle gidip geliyordum okul ev arası 7 km. arkadaşlarla okuldan kaçıp internet kafeye dalıyorduk olan parayı da internet kafeye verince servisi de kaçırıyordum eve yürüyerek gidiyordum. güzel günlerdi ama