ölmeyi isteyecek kadar üzgün olmak

tehlikeli bir eşiktir.
içine düşülen büyük çaresizlik sonucu ve bu çaresizliğin çıkış yolunu bulamamak sonucu oluşan ruhsal enerji kaybıdır.
artistlik olsun diye değil, gerçek anlamda ölmeyi isteyecek kadar üzgün hale gelen insan gerçekten zor durumdadır.

üzüntüden ölmekle eş değerdir.

ölmeyi isteyecek kadar ümitsiz, yorgun ve mutsuzum. artık yaşamışım, ölmüşüm inanın s**imde değil. bu da yine böyle bir tecrübemdir hayırsızlar.

biri hissettiğim şeyleri yazmış.

asosyallik.

bu benim. üzüldüğümde yalnızca ölmeyi arzuluyorum. başka hiçbir şey değil. çünkü uzuldugume göre artık çözüm bulabileceğim bir şey değildir konu. ve o acıyla nasıl başa çıkabileceğimi bilmiyorum. bir de çok ofkeleniyorum. ah öyle ofkeleniyorum ki. en çok da bu öfkeyle nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum. bu yüzden de ölmek istiyorum.
obliviate büyüsü yapıp da ailemin zihninden silinemeyecegim için şimdilik ölemiyorum. o yüzden öfkeyi ve acıyı dindirmenin en ulaşılır yolu alkol oluyor. su an acıdan delirecek haldeyim; ölemiyorum yanımda içkim de yok. amy winehouse'in
"ı’m gonna, ı’m gonna lose my baby
so ı always keep a bottle near"
sözünü anımsıyorum böylece.

dalga geçmiyorum. gerçekten bir doktora gidin. teselliye değil uzmana ihtiyacınız var.

niye favladınız la
ölsün mü istiyosunuz anasını satayım
bence de bir uzmana görünün

bir yakınınızın kaybında, çok büyük acılarda geçici bir süreç olarak hissetmenin de insani olduğu durum. başka travmaları da belki yaşayanlara tetikleyici olabilir diye yazmıyorum. şunu unutmamak lazım mutluluk da dahil olmak üzere her şey geçici. en derin zannetttiğiniz kuyularda bile ışık var. bu his süreklilik arz ediyor ise de uzmana başvurun.

üzüntünü öfkeye çevirmek mantıklı olan olacaktır.
öldürmeyi isteyecek kadar kızgın ol.
ama sen yine de öldürme

keşke ölmüş olsaydım da bunları yaşamasaydım hissi daha çok oluyor bende. bazen de yaşamayı hak etmediğimi hissedip kendimden iğrenesim geliyor. çok rahatsız edici hisler, bunlardan arınmak gerekiyor.

sen dedi hiç ölümü gördün mü?

hayır ama tüm acıların sonu diye cevapladı!

ben gördüm dedi başını öne eğerek. güçlü kuvvetli adamların azrail’in pençesinde acıdan kıvrandıklarını gördüm, çığlıklarını duydum, ruhları bedenlerinden çekildikten sonra adalelerindeki son hayat kırıntısının gittikçe zayıflayan titreyişini bile hissettim. öldükten sonra gözlerindeki silinmez korkuyu gördüm!

ölüm nasıl diye sordu merakla?

sanki göğsündeki dikenli bir çalının ağzından çıkarılışı kadar acı dedi!

sustu sonra!

şimdi dedi ayağa kalk yaralarına aldırmadan, susuzluğunu genzine dolan kendi kanınla dindir, acıların sana bir can suyu olsun! şimdi bir öncekinden daha büyük bir hırsla savaş! eğer cümle ölmüşleri kadim mezarlarından silkeleyip kaldırmak vakî olsaydı istisnasız hepsi tek bir gün bile olsa yaşamak isterdi. gün bir kez daha yüzlerini ışıtsın isterlerdi, her gün şükürsüzce ayak bastığın toprakta bir gün daha yürümek, bir gün daha yiyip içmek isterlerdi, eğer bunları yapabiliyorsan hakkını ver!