ophelia

william shakespeare'in hamlet adlı oyununda yer alan talihi makus bir karakterdir.
aynı zamanda kedimin adı.

filler tepişir, çimenler ezilir deyişindeki çimdir.

hamlet'in sevdiceği talihsiz kızdır.

kendi içimde çok anlam yüklediğim shakespeare'nin hamlet adlı eserinden bir karakterdir. ölmeden önce yapmak istediğim şeyler listesinde bu karakteri canlandırmak da vardır. kitapta iç dünyasına yer verilmese de benim çok derin bulduğum bir karakterdir.

vizyonlu hamlet'in gel gitlerine, vizyonsuz babasının ve hayin kralın oyunlarına kurban gitmiş.aşkını da hayatını da yaşayamamış bahtsız yavrucak.

hamlet ' in hikayesinin ophelia'nın gözünden anlatıldığı bir film vardı. nedenini hiç bilmem ama en sevdiğim film. hiç sıkılmadan tekrar tekrar izlerim. belki de kitap boyunca az gözüken bu karakteri görmek hoşuma gitmiştir.

uludağ sözlükte hesabını silen bir yazardır ve yeniden hesap açmıştır. çaylaktır şu an kendisi. kızcağız yazar yapsınlar diye transfontanel'e nickaltı girdi.

john everett millais' ın hamlet oyunundan esinlenerek çizdiği resimdir. ophelia prens hamlet' e olan aşkından delirmek üzeredir.
en sonunda suda boğularak hayatını kaybetmiştir. resimde ophelia suyun içinde sırtüstü uzanmış bir şekilde tasvir edilir. olağanüstü bir güzelliktedir.

ophelia william shakespeare'in hamlet adlı oyununda yer alan bir karakterdir. oyunda çok az yerde bulunsa da, bu oyunun en derin ruhlarından biridir. prens hamlet'e duyduğu aşk onu deliliğe sürüklemiş ve suda boğularak ölmesine neden olmuştur.

ophelia, hamlet’in içinde yan karakter diye geçer ama aslında hepimizin tanıdığı birini andırır. sessiz, kırılgan, kimseyle uğraşmayan; sevmek isteyen ama hep başkalarının kararlarına boyun eğmek zorunda kalan biri. herkes onun adına konuşur. babası, abisi, sevdiği adam.. ama kimse gerçekten onun ne hissettiğini sormaz.

halbuki ophelia sadece sevilmek istiyordu. hem de tertemiz bir kalple. ama her yer tehlike doluydu. babası "hamlet’e güvenme" dedi, hamlet bazen sevdi, bazen itti, bazen aşağıladı. aklı karıştı kızın. sonra bir gün babası öldü, hamlet de tamamen uzaklaştı. ophelia da yavaş yavaş kendi içine kapandı. o kadar içine kapandı ki, sonunda aklı da orada kaldı.

delirdi dediler. belki de sadece dünyayla olan bağlantısını kendi istediği gibi kurmaya çalıştı. çiçeklerle konuştu, şarkılar söyledi, anlamlı anlamsız şeyler anlattı. ama belki de tek yaptığı içindekileri dökmekti. kimse anlamadı çünkü herkes onu zaten çoktan gözden çıkarmıştı.

ve sonra nasıl öldüğü sahnede gösterilmese de elbiseleri önce suyun üstünde tutar onu, sanki su bile "biraz daha kal" der gibi. ama dünya gibi su da taşıyamaz onu fazla. sessizce batar. kimse tutmaz elinden.

ophelia’nın hikayesi, içimizdeki o kırılgan yanımıza dokunuyor. sevgisizlikten, ilgisizlikten, önemsenmemekten yavaş yavaş dağılan bir ruh. herkesin gözü önünde olup da kimsenin gerçekten görmediği insanlar gibi.

yani bazen birine delirdi deriz, ama belki de sadece çok fazla susmak zorunda kaldığı için artık kendi dilinde konuşuyordur. ophelia da öyleydi işte. anlatmak istedi, anlatamadı. kimse dinlemedi. sonra da yok oldu gitti.