1.
ingiliz doom metal grubu. ghosts ve no hope in sight kendilerinin en sevdiğim iki şarkısıdır.
devamını gör...
2.
1988 yılında gitaristler gregor mackintosh ve aaron aedy, vokalist nick holmes ve bas gitarist stephen edmondson tarafından kurulmuş, ingiliz death/doom/gothic metal grubudur.
grubun kurucu üyeleri bugün halen grubun çekirdek kadrosunu oluştururken, davullarda ise jeff singer bulunmaktadır.
paradise lost, doom metalin kurucu ve dönüştürücü gruplarından biri olarak kabul edilir. ilerleyen yıllarda aynı plak şirketi olan peaceville records bünyesinden çıkan anathema ve my dying bride’ın da bu türde üretim yapmasıyla, bu üç grup müzik basınında peaceville three olarak anılmaya başlanmıştır. paradise lost, doom metal ile gothic metali birleştiren bir çizgi izlerken; my dying bride daha romantik, edebi ve dramatik bir yaklaşım benimsemiş, anathema ise death/doom’dan atmosferik rock’a uzanan bir müzikal dönüşüm yaşamıştır. bu yönleriyle her üç grubun da sanatsal çizgisi birbirinden ayrılır.
paradise lost’a dönelim. grup, 1990’larında karanlık, ağır ve depresif bir atmosfer yaratmış, ilerleyen yıllarda gothic metal ve daha melodik yapılara yönelerek tarzını genişletmiştir. bu süreçte risk almaktan da asla çekinmemişlerdir. 1999’da yayımladıkları host ve hemen akabinde gelen 2001 çıkışlı albüm believe in nothing bunun bir göstergesidir. bu iki albüm grubun diskografisindeki en radikal ve bir o kadar da beğenilmeyen, metal çizgisinde uzaklaşıp, gitarları geri plana atıp, elektronik altyapıların, synthesizerların ve gotik/alternatif rock etkilerinin öne çıktığı albümlerdir. müzik eleştirmenlerinin de, grubun hayran kitlesinin de yerden yere vurduğu, hayal kırıklığı yaşatan albümlerdir. muhakkak beğenenler vardır, ancak ben henüz bu iki albümü seven biriyle karşılaşmadım. neyse ki ilerleyen yıllarda grubun çizgisi yeniden yükselişe geçmiş, ardından yayımladıkları albümler genel paradise lost müzikalitesiyle daha uyumlu bir seyir izlemiştir. hatta 2025 yılında yayımlanan ascension, grubun bugüne kadar çıkardığı 18 stüdyo albümü arasında kısa sürede en çok beğenilen ilk üç çalışma arasına girmiş; beni de yıllar sonra yeniden kendisine bağlamış ve muhtemelen bu tanımı girmeme de vesile olmuştur.
paradise lost, yaklaşık 40 yıllık müzik kariyeri boyunca sürekli üretmiş, çekirdek kadrosunu büyük ölçüde korumuş, heyecanını yitirmemiş ve bunca yıldan sonra daha iyisini yapmak için çabalayıp bunu da başarabilen, metal müziğin saygıyı hak eden gruplarından biridir.
grubun logosu da dönem dönem aşağıdaki şekilde değişmiştir.
1988-1992
1993-1999
1999-2008
2009-2012
2013-2025
2025-....
grubun kurucu üyeleri bugün halen grubun çekirdek kadrosunu oluştururken, davullarda ise jeff singer bulunmaktadır.
paradise lost, doom metalin kurucu ve dönüştürücü gruplarından biri olarak kabul edilir. ilerleyen yıllarda aynı plak şirketi olan peaceville records bünyesinden çıkan anathema ve my dying bride’ın da bu türde üretim yapmasıyla, bu üç grup müzik basınında peaceville three olarak anılmaya başlanmıştır. paradise lost, doom metal ile gothic metali birleştiren bir çizgi izlerken; my dying bride daha romantik, edebi ve dramatik bir yaklaşım benimsemiş, anathema ise death/doom’dan atmosferik rock’a uzanan bir müzikal dönüşüm yaşamıştır. bu yönleriyle her üç grubun da sanatsal çizgisi birbirinden ayrılır.
paradise lost’a dönelim. grup, 1990’larında karanlık, ağır ve depresif bir atmosfer yaratmış, ilerleyen yıllarda gothic metal ve daha melodik yapılara yönelerek tarzını genişletmiştir. bu süreçte risk almaktan da asla çekinmemişlerdir. 1999’da yayımladıkları host ve hemen akabinde gelen 2001 çıkışlı albüm believe in nothing bunun bir göstergesidir. bu iki albüm grubun diskografisindeki en radikal ve bir o kadar da beğenilmeyen, metal çizgisinde uzaklaşıp, gitarları geri plana atıp, elektronik altyapıların, synthesizerların ve gotik/alternatif rock etkilerinin öne çıktığı albümlerdir. müzik eleştirmenlerinin de, grubun hayran kitlesinin de yerden yere vurduğu, hayal kırıklığı yaşatan albümlerdir. muhakkak beğenenler vardır, ancak ben henüz bu iki albümü seven biriyle karşılaşmadım. neyse ki ilerleyen yıllarda grubun çizgisi yeniden yükselişe geçmiş, ardından yayımladıkları albümler genel paradise lost müzikalitesiyle daha uyumlu bir seyir izlemiştir. hatta 2025 yılında yayımlanan ascension, grubun bugüne kadar çıkardığı 18 stüdyo albümü arasında kısa sürede en çok beğenilen ilk üç çalışma arasına girmiş; beni de yıllar sonra yeniden kendisine bağlamış ve muhtemelen bu tanımı girmeme de vesile olmuştur.
paradise lost, yaklaşık 40 yıllık müzik kariyeri boyunca sürekli üretmiş, çekirdek kadrosunu büyük ölçüde korumuş, heyecanını yitirmemiş ve bunca yıldan sonra daha iyisini yapmak için çabalayıp bunu da başarabilen, metal müziğin saygıyı hak eden gruplarından biridir.
grubun logosu da dönem dönem aşağıdaki şekilde değişmiştir.
1988-1992
1993-1999
1999-2008
2009-2012
2013-2025
2025-....
devamını gör...
3.
aynı zamanda john milton'un bir şiiri. nick cave babuş song of joy şarkısında pek çok atıfta bulunur, direkt şiirin ismini anar, şiirden dizeler okur hatta. bakınız;
#73943
#73943
devamını gör...