pazar günü evde oturan işsiz güçsüz sıkıntılı ezik

sıkıntılı ezik biraz fazla oldu kabul ediyorum, olm tabii ki evde olacak, özbakımını yapacak, saçlarına bıyıklarına sakallarına biryantin sürecek, cıbı cıbı yapacak falan, yeni haftaya hazırlık işte anlayın, çok canlar yakması lazım, durun elleşmeyin, ewed.

(bkz: necipbey)

işte yeni nesil üstteki tanımla bu bakınız arasındaki bağı hiç anlamayacak*

kalem-kaset beginner bilmeme, bu bölüm sonu.

ezik hissetmemek için attım kendimi dışarı.

deniz manzarası çok güzel.

para veriyoz eve. boş boş mu dursun?

eskiden pazar günlerinin bir anlamı olurdu. artık bu anlamı da heyecanı da kaybettik. farkında mısınız?

bu bana çok ilginç geliyor. eskiden tüm aile bireyleri pazar olmasını sabırsızlıkla beklerdi çünkü ailelerin beraber aktiviteler yaptığı ve çok mutlu oldukları bir gündü. mangallara gider, dışarıya çıkar en kötü sabah kahvaltılarında veya akşam yemeklerinde buluşurduk.

topluma bir şey oldu. artık hepimiz pazar günlerinden sıkılıyor, bunalıyor ve şikayet ediyoruz. bize çok gereksiz gelmeye başladı. biri çıkıp "pazar gününü iş gününe dahil etse" eminim kimse itiraz etmez. öyle uzaklaştık mutlu olmaktan, aile olmaktan...

bu değişimin sebebi tabi ki var olan güncel türkiye şartları. artık kimse mutlu değil. kimse bırakın sofrasını açmayı, yüreğini bile açmak istemiyor birbirine. farkında değiliz ama konu pazar günlerinden daha büyük.

birbirimize olan sevgimizi ve beraber mutlu olmayı kaybettik.

yapacak bir şeyim yok ki. dışarısı ilgimi çekmiyor. hava sıcak, insanlar aşırı gürültücü, her yerde çocuklu anneler ve bağıran, anıran çocukları. öğk..