perde pilavı yerken perde asmaya çalışmak

insan bazen hayatın mutfağında hem tok hem aç olur. elinde bir kaşık, diğerinde matkap, ağzında pirinç tanesi, kafasında şu stor perdeyi takayım da içim rahatlasın düşüncesiyle, varoluşun en saçma düğümüne dolanır: aynı anda hem perde pilavı yer hem perde asmaya çalışır.
ve işte o anda, tanrı klavyeye düşer, save as: trajikomik der.

pilavın bademleri dökülürken, duvardaki dübel bir türlü tutmaz. sanki evren sana diyor ki:

sen önce duygularını monte et kardeşim, storu sonra asarız.

ama sen inadına devam edersin; çünkü türk erkeği olarak hem doymak hem düzeltmek senin kadim hakkındır. kaşıkla yediğin pilavdan bir tane badem düşer, o badem yere sekip matkabın tetiğine çarpar, matkap vıııızzzz diye bağırır, duvarda olmayan bir delik açar ama sen hala yok yok güzel oldu dersin, çünkü körlüğün adı bazen beceri sanrısıdır.

tam o sırada, pilavın altın kabuğu çatlar; senin gururun gibi. elindeki perde, bir metafor olur:

örtemediğin hataları, gizleyemediğin saçmalıkları, o küçük ve beyaz kumaşta toplarsın. bir an düşünürsün:

acaba perdeyi cama mı asıyorum, yoksa kendime mi örtüyorum?

ama hayat, tecahülüarif sever.
bilip de bilmezsin; doymayı bilmezsin, tamir etmeyi bilmezsin, ama bilir gibi yaparsın.
tenceredeki pilavın dibi tutar, duvardaki vida yamulur, sen ise hala oluyor oluyor dersin, sanki kader bile senden utanıyor.

sonunda ne perde düzgün durur ne mide.
evde bir koku vardır: yanık tereyağı, sıva tozu ve bastırılmış özgüven karışımı.
sen o kokunun ortasında, bir sandalyeye oturur, pilavdan son kaşığı alırsın.
kendine dönüp şöyle fısıldarsın:

hayat da böyle işte… hem doyar gibi yapıyoruz hem düzeltiyor gibi.

ve perde düşer.
pilav biter.
insan kalır yarı tok, yarı tamirci.

istersen buna tecahülüarif de, istersen tok açın trajedisi.

(bkz: imam bayıldı yerken badelenen mürid)