varoluşsal sancıyı var olarak aşmaya çalışmak

varoluşsal sancı denilen şey, sanki ruhun karnına giren gaz gibidir. çıkmaz, sıkışır, sonra bir nietzsche alıntısıyla rahatlatılmaya çalışılır. tanrı öldü diyen adamın asıl demek istediği şey, belki de benim midem de bozuktu, kim bilir.

ben de bir dönem bu sancıyı aşmaya çalıştım. düşündüm:
belki de var olmamak, var olmaktan daha ucuzdur.
ama sonra markette süt ve peynir fiyatlarını görünce dedim ki, yokluk bile pahalı artık.

postmodern çağda varoluşu sorgulamak da upgrade aldı. artık sadece ben kimim? demiyoruz da ben kimim, ama hangi versiyonum? diyoruz.
sosyal medyada olan ben mi ?
sabah aynadaki ben mi?
yoksa depresyona girince arabeske bağlayan ben mi?

hepimiz varız ama parçalı. kendimizi toplasak hala eksik kalıyoruz, çünkü güncelleme dosyası eksik gibi.

bir de tabii, varoluşsal sancıyı var olarak aşma denemesi var.
bu da şu demek: ben varım, sancım da var, o halde beraber yaşamayı öğrenelim.
bir nevi içsel kiracıyla anlaşma sözleşmesi. ama kiracı ben, ev sahibi de ben, kira yine bana giriyor.
her ay aynı sancı, aynı aidat.

kimi yoga yapıyor, kimi terapiye gidiyor, kimi story atıyor:
bugün de kendimle barıştım
oysa içimizdeki savaş çoktan nato standartlarına geçmiş durumda.
ben barışamadım, çünkü içimdeki ben hala soğuk savaşta.

sonuç olarak, varoluşsal sancıyı aşmanın tek yolu var:
onu modaya uydurmak.
artık bunalımda olmak değil, estetik biçimde tükenmek revaçta.
kahvemi içerken hissizliğimi 1 milyoncudan alınmış ucuz fincanla sunuyorum.

yani evet, ben hala sancı çekiyorum.
ama en azından artık bu sancının estetik filtresi var.
belki de var olmak buydu:
çektiğin acıyı paylaşmaya değecek kadar ironik hale getirmek.

var olduğunu kendine kanıtlama çabasıdır.

yoksa yanılsama mı tüm bunlar.. sen kimsin.. ben kimim bütün olan biten içine girdiğin küçük kaygan delik geride büyük bir dünya mı sanmak ya da böyle bir şey her şey çok karışık her şey bir bohem…

offf her şey ne kadar hoş, şu güneş şu gökyüzü ben.. evet buradayım görüyorum.. varım demek için işte..

o zaman başardım. yıldızlı pekiyi ile gün sonunu tamamlamak.

var olmanın dayanılmaz hafifliğinin yer çekimine karşı koyamaması durumunun parasetamol etkisine dayanan aktivite.

düşünüyorum öyleyse varım,
üşeniyorum öyleyse yarın.

minareden at beni,
in aşağı tut beni.