1.
çok kendine has bir tarzı olan irlandalı pagan black metal grubu. sözleri genelde tarihi ve tarihte yaşanan zorlukları konu alıyor. to the nameless dead albümleri inanılmaz derecede epiktir. hatta yüksek inceleme sayısına sahip olup aynı zamanda iyi bir not ortalamasına sahip olmanın çok zor olduğu, iyi albümlere aptal saptal nedenlerle düşük notlar verebilen bazı denyo insanları da barındıran encyclopaedia metallum gibi bir sitede bile bu albümün 12 incelemesi var ve ortalaması %95. bu cidden kolay rastlanan bir şey değil.
bahsi geçen albümün en iyi işleri olduğunu düşünsem de bence genel olarak tüm albümleri başarılı olan bir grup.
albümleri şöyle:
imrama (1995)
a journey's end (1998)
spirit the earth aflame (2000)
storm before calm (2002)
the gathering wilderness (2005)
to the nameless dead (2007)
redemption at the puritan's hand (2011)
where greater men have fallen (2014)
exile amongst the ruins (2018)
bahsi geçen albümün en iyi işleri olduğunu düşünsem de bence genel olarak tüm albümleri başarılı olan bir grup.
albümleri şöyle:
imrama (1995)
a journey's end (1998)
spirit the earth aflame (2000)
storm before calm (2002)
the gathering wilderness (2005)
to the nameless dead (2007)
redemption at the puritan's hand (2011)
where greater men have fallen (2014)
exile amongst the ruins (2018)
devamını gör...
2.
irlanda’nın dublin yakınlarındaki küçük bir kasaba olan skerries’ten çıkıyor. 1993’te (bazı kaynaklara göre kökleri 1987-91’e dayanıyor) bassist pol macamhlaigh ve gitarist ciaran macuiliam tarafından kurulmuş, tam bir irlanda extreme metal grubu.
müzikleri black metal ile folk/celtic unsurların arasında duruyor ama asıl mesele tür değil. onlar irlanda’nın o gri, ıslak, ağır havasını doğrudan gitarlara ve davullara hapsetmiş gibi. dinlerken sadece riff değil, bir halkın bin yıllık yorgunluğunu, yenilgilerini, sürgünlerini ve unutulmama inadını duyuyorsun.
alan averill’in vokali ise şarkı söylemekten çok anlatmak, lanet okumak ve yas tutmak gibi. bazen boğuk bir fısıltı, bazen göğsü yırtan bir haykırış… tam bir aidiyet acısı, köklerin ağırlığı.
hissettirdiği duygu ne saf hüzün, ne kör öfke. daha çok acıklı bir gurur; geçmişi değiştiremeyeceğini kabullenmek ama o geçmişi elinden bırakmayı reddetmek. dinlerken omuzların çöküyor, sırtın dikleşiyor. gözlerin doluyor, yumrukların sıkılıyor.
bu yüzden hızlı tüketilmiyor. arkada açık bırakıp “rahatla” diye dinlenmiyor. biraz yalnızlık, biraz yağmur sesi, biraz da içerde uzun uzun dolaşacak zaman istiyor. bu herifler müzik yapmıyor; bir milletin hafızasını kanla, terle ve gözyaşıyla yeniden yazıyor. sen de o sayfaları okurken mevzunun sadece irlanda olmadığını, herkesin sırtında kendi tarihiyle gezdiğini fark ediyorsun.
müzikleri black metal ile folk/celtic unsurların arasında duruyor ama asıl mesele tür değil. onlar irlanda’nın o gri, ıslak, ağır havasını doğrudan gitarlara ve davullara hapsetmiş gibi. dinlerken sadece riff değil, bir halkın bin yıllık yorgunluğunu, yenilgilerini, sürgünlerini ve unutulmama inadını duyuyorsun.
alan averill’in vokali ise şarkı söylemekten çok anlatmak, lanet okumak ve yas tutmak gibi. bazen boğuk bir fısıltı, bazen göğsü yırtan bir haykırış… tam bir aidiyet acısı, köklerin ağırlığı.
hissettirdiği duygu ne saf hüzün, ne kör öfke. daha çok acıklı bir gurur; geçmişi değiştiremeyeceğini kabullenmek ama o geçmişi elinden bırakmayı reddetmek. dinlerken omuzların çöküyor, sırtın dikleşiyor. gözlerin doluyor, yumrukların sıkılıyor.
bu yüzden hızlı tüketilmiyor. arkada açık bırakıp “rahatla” diye dinlenmiyor. biraz yalnızlık, biraz yağmur sesi, biraz da içerde uzun uzun dolaşacak zaman istiyor. bu herifler müzik yapmıyor; bir milletin hafızasını kanla, terle ve gözyaşıyla yeniden yazıyor. sen de o sayfaları okurken mevzunun sadece irlanda olmadığını, herkesin sırtında kendi tarihiyle gezdiğini fark ediyorsun.
devamını gör...