sabah şarabı

güzel bir hafta sonuna adaktır.

gerçi sonu da gelmeyebilir.

corona günlerinde ara ara içtiğim şaraptır. kahvaltı ritüelim değişti resmen. eve kapalı yaşamaktan oldu ne olduysa. ne yapsam da dışarı çıkamadığım için alamayacağım hazzı evde yakalasam gibi duygularla yapıyorum ne yapıyorsam. kendimi şımartıyorum güya. demlesene işte şu çayı. yap bir omlet, doyur karnını. ama yok. portakal suyu içer gibi şarap içiyorum.

gözler ve kulaklar, alarma fırsat vermeden sıçranmıştır yataktan, saat 06.00, yaklaşık 1 aydır bir sızı vardır kalpte, sebebi gün gibi açık ama açık açık dillendirilemiyor. çok güzel bir şey oluyor, pencerenin perdesini havalandıran rüzgar esince... her yer 30 cm kar. ampül yanıyor, şantiye şefi aranıyor, benan; ben çıkamıyorum evden bana kar izni yaz... "tamam abi"... katarina witt edasıyla 3'lü salto 2'li burgu atarak dışardaki odunluktan malzeme taşınıyor içeriye, kaseyi kırmadan başarılıyor iş. mission completed. ılık ılık ısınılıyor, lıkır lıkır dökülüyor kan kırmızısı bardağa...gevşeniyor, unutuluyor her şey.

sabuh.

şifa olur, dolaşımı hareketlendirir, birkaç kadeh dömi-sek atacak, sonra işine gücüne bakacaksın.

yazdan kalma bir enstantane.

hangimiz bir kuytu köşe başında, bir vefasız için yol gözlemedik

bazen zorunluluktan içilen şaraptır.

oynatmaya az kaldı.

kabus gecesiydi. rüyamda bacaklarıma saldıran bir kedi vardı... çizik içinde, kan revan içinde kaldım. tekmelemeye çalışıyordum ama tekmemi denk getiremiyordum. sonunda ölü taklidi yapmaya başladı, garfield gibi kollarını göğsünde toplayıp sırt üstü yattı. bembeyazdı karnı gri şeyin.

bir kadeh içeyim, sinirim gitsin üzerimden dedim... çinnnnnnn!

şarabım yooook