1.
anarşizmin "kaba kuvvet" ve "saf iyimserlik" dönemini kapatıp, onu bir "dil ve öznellik savaşı" haline getiren teorisyendir. bakunin’in devlet eleştirisini alır, foucault’nun iktidar analiziyle birleştirir, stirner’in bireyciliğiyle cilalar. ona göre anarşizm bir parti tüzüğü değil, her sabah aynaya baktığımızda "beni kim yönetiyor?" diye sorma pratiğidir.
devamını gör...