hodrey yazar profili

alarmı beşinci kez erteledikten sonra bir şekilde hallolur tesellisiyle yataktan kazınanlar, otobüste yer kapmaca oynayanlar ve ilk yudum çayla/kahveyle kendine gelenler...
​gününüz güzel geçsin, işiniz gücünüz rast gitsin.
​hepinize kocaman bir günaydın.

türkiye’nin sanayi motoru ve iskender’in anavatanı olarak bilinse de aslında turistik rotaların ardında bambaşka katmanlar saklayan müthiş şehir; herkes zafer plaza’da takılıp gölyazı veya cumalıkızık’ta kalabalıktan birbirini ezerken, sırtını uludağ’a dayamış bu kentin gerçek büyüsü tahtakale’den maksem’e uzanan kabaltı sur içi sokaklarında, uluabat gölü kıyısındaki sessiz sakin akçalar köyünde, doğaseverlerin gizli rotası suuçtu şelalesi’nde ve abdal’daki izdihama girmeden ara sokak esnafında yenen o muazzam pideli köftelerde gizlidir, yeşili biraz betonla sıvanmış olsa da sisli bir sonbahar akşamı eski mahallelerinde yürürken o mistik atmosferi size hâlâ buram buram hissettirmeyi başarır.

sebepleri ve sonuçları ile incelenmesi gereken, insanı zamansız yaşlandıran, iletişimin en karanlık dehlizi.
​mesela ne niyetle yola çıktığının hiçbir önemi yoktur bu eylemde. sen tamamen iyi niyetle, yumuşacık bir yerden, belki de bir yaraya merhem olma hissiyle bir cümle kurarsın karşı taraf onu kendi zihnindeki binbir filtreye, komplekse, geçmiş travmalarına sokup çıkarır ve eline kocaman bir hakaret olarak teslim alır. sen daha cümledeki noktanın yerini savunmaya çalışırken, bir bakmışsın olayın başrolündeki kötü adam sen olmuşsun.
​yazılı iletişimde ise bu meret katlanarak çoğalır. ses tonunun, mimiklerin, o anki bakışındaki şefkatin olmadığı her ortam yanlış anlaşılmaya davetiyedir. sırf sonuna gülücük koymadın diye soğuk, nokta koydun diye sert, paragraf başı yaptın diye mesafeli ilan edilirsin.
​işin en yorucu kısmı ise sonrasındaki o devasa açıklama yapma seanslarıdır. aslında ben orada demek istedim ki, yok valla öyle değil,ben öyle bir insan mıyım? diye çırpındıkça daha da batarsın. çamur gibidir kurumasını beklemeden temizlemeye çalıştıkça her yerine bulaşır.

​sonuç mu? bir noktadan sonra insana muazzam bir bıkkınlık gelir. o devasa açıklama cümleleri yerini tek bir kabullenişe bırakır

(bkz: nasıl anlamak istiyorsan öyle anla)

21. yüzyılda kişisel inanç tercihlerini cinsel yönelim ölçütü sanan sığ bir mahalle baskısı ürünüdür.
inançsız bir erkek için cuma saati, ergenlikte arkada saatin kaç olduğunu kollamayı bıraktığı andan itibaren, fırında sıranın bittiği, trafiğin rahatladığı ve haftanın en huzurlu 45 dakikalık serbest zaman dilimidir. sırf millet ne der kaygısıyla inanmadığı ritüele katılanın yanında, kendi seküler konforunun tadını çıkaran adama kulp takmak da katıksız bir sözlük cehaletidir

7 mart 1998
​ankara'da rp'nin kapatılması sonrası kartlar yeniden dağıtılıyor geyiğinin tavan yaptığı, okyanus ötesinde clinton'ın lewinsky skandalı yüzünden ecel terleri döktüğü, balkanlar'da ise kosova'dan buram buram savaş kokularının geldiği tekinsiz bir 90'lar cumartesi günü. üstüne bir de istanbul'da medya-siyaset elitlerinin gövde gösterileri eklenince, simülasyonun yeni milenyum öncesi stres testine girdiği tam teşekküllü bir kaos özeti çıkmıştır bu mübarek tarihte.

mağara duvarına bakıp dışarıda ne var diyen ilk insandan, bugün yapay zekaya bilinç atfetmeye çalışan yazılımcıya kadar hepimizin ortak dert platformudur. boş iş diyen çok olur ama ne zaman birisi varoluşsal bir krize girse soluğu yine burada alır.

(bkz: ne bildiğimi biliyorum ne bilmediğimi)

15.04.2019

bir harf düşer, değişir evrenin rengi,
anlam dediğin, usun gizli dengi.
zamanı teğet geçer bir anlık idrak,
sessizliktir belki varlığın ahengi.

her gün sabahın köründe kitleleri pasif-agresif bir çaresizliğe sürükleyen endüstriyel kapitalizmin en distopik yan ürünüdür bu tip.
​herkesin göz pınarlarında kurumuş çapakla screen share izlediği, kahveye hücum edip varoluşsal sancılarını tebessümle maskelemeye çalıştığı bir zaman diliminde, bu arkadaş ekrana adeta bir dolce vita simülasyonundan bağlanır. günaydııın millet! nidasındaki yüksek desibel, toplantıdaki diğer f fanatiklerinin melankolik aura'sını patlatmakla kalmaz; o saatte canlı olunabileceği gerçeğini de yüzünüze bir tokat gibi çarpar.

yıl olmuş 2026 adamın 1.74'lük boyunu (ki o dönemin şartlarında gayet ortalama, hatta bir asker için standart üzeri bir boydur) diline dolayıp cüce diye başlık açmak ancak vahim bir kompleksin ve sığlığın göstergesidir.

lojistiği yok olmuş, ordusu dağıtılmış, imparatorluk artığı bir coğrafyadan çağdaş bir devlet çıkaran, dünyadaki bütün askeri dehaların saygıyla önünde eğildiği adama boyu kısaydı diye çamur atmak hangi akla hizmetse artık. adam 1.74 boyla koskoca imparatorluğun enkazını kaldırıp, işgalcileri haritadan sildi sen klavye başında başlık açmaktan başka ne yapabildin?

mesele santim meselesi değil, ufuk meselesi. tarihi şahsiyetleri beden ölçüleriyle değil, bıraktıkları mirasın büyüklüğüyle tartarlar. altında kaldığınız o mirasın ağırlığı eziyorsa, o sizin boyunuzun kısalığıdır.

thurisaz-endless

görselliğin prim yaptığı pazarda ben kadının zekasına düşerim demek harika bir imaj çalışması ama yemezler. zeka dedikleri şey ilişkide doğrudan ilk buton değil; olsa olsa ilk kapıyı açan estetiğin ardından devreye giren bir çarpan. dış görünüş ilgiyi başlatır, kadındaki o ince espri kabiliyeti, hazırcevaplık ve zihinsel kıvraklık ise mevzuyu sıradan bir flörtten alıp saplantıya dönüştürür. yani kimse tıp fakültesi birincisi diye birine vurulmuyor; o zekanın getirdiği mizaha ve muhabbetin derinliğine tav oluyor. özetlersek, entelektüel vitrini bir kenara bırakırsak erkekler zekaya aşık olur ama önce o zekayı dinlemek isteyecek kadar dışsal bir kıvılcım ararlar.

01.01.2022

​vuslatın nev-baharı ermedi hiç semtime, bu dertte derman nihan,
sükût-u feryattır her giryem, duyulmaz cihanda hiçbir an.
aşkın dârüşşifasından azat olup çıkamadım bir türlü,
kendi naaşımı omuzladım, kimse olmadı bana hâmî, yâran.

​gözlerinin nakşına eş koşulmaz, mısralar aciz kalır karşında,
zifiri çahlarda ziyan oldu rüyalarım, her bir bakışında.
fasıl-ı rüzgârlar geçti, ben tükendim o kehribar apsesinde,
hâlık şahitti bu sevdaya, ismin mühürdür kalbimin nakşında.

​mîsak-ı ezel gibi sakladım seni, göklerden indirdim naaşımı,
seni bitirmek kastıyla geçtim kendimden, sildim her bir yaşımı.
mazim, toprağı rızk eyleyen bir köstebek misali derindedir,
gönül hazinem saklıdır, kimse göremez bendeki cevher taşını.

​tok gönlüme rağmen cihanın zehirli şerbetini kadeh kadeh içtim,
insanlık nankördür, hayatın şevkinden, o lezzetinden geçtim.
diyar-ı gurbeti gezdim, feleğin kahrı her adımda sertti,
gel de sor bu meyyitin kör talihini, ben bu ömre kefen biçtim.

​kör bıçaklı râh-zenler kesti yolumu, yüreğim oldu dağlı,
kaç "sen" içmişim de ruhum, gönül tahtına ebeden bağlı.
bitirdim içimdeki cengi, arkamda dünün o kanlı darbeleri,
artık dindi bu tufan, lakin her yaram maziye birer ağlı.

insanların ürettiği en uzak ses olan goldberg varyasyonları şu an uzayda saniyede 17 kilometre hızla güneş sistemi'nin dışına doğru ilerliyor

sosyal medyada "psikoloji der ki" diye başlayan her sayfaya direkt engeli basarım.

çünkü bilim size yalnızca somut verileri açıklar ve nesnel sonuçları bildirir.histerik bir rahip gibi üstten vaaz vermez.bu tip argümanları kullanarak kendi kişisel tecrübelerini sanki bilimsel bir bilgiymiş gibi pazarlamaya çalışan embesilleri cidde almıyorum.unutmayın ki yaşamınız bu nevrotik dallamaların sanrılarından beslenecek kadar ucuz değil.ve sosyal bilimlerde insan davranışlarına dair temel ve mutlak doğrular yoktur.ve tam da bu yüzden "eğer bir şey şöyleyse,aslında böyledir" gibi saçma sapan genel çıkarımlarda bulunmaz.insan ve toplum bilimleri girift bir alandır.dolayısıyla genel yargılar işe yaramaz.uzun sözün kısası " psikoloji size hiçbir şey söylemez" kişiliklerinizde boşluklar hissediyorsanız bunları ucuz sosyal medya söylemleriyle değil,kitaplarla,sinemayla,bilimle yani yaşamın kendisiyle doldurun.kendi yaşamınız hakkında belirli bir olayda aksiyon alırken kafanıza kazıdığınız bu boktan sosyal medya argümanlarını kullanırsanız duvara toslarsınız.

bugün iyi dileklerimi dağıtıyorum.
iyi dilekler kotasından harcıyorum.
fikirlerini dobra dobra yazıyor.
en azından kolpa değil.
selam ederim

etliye sütlüye karışmıyor
kafasını kullanabiliyor
selam ederim

aklı başında üç beş yazardan biridir.
delilerin dünyasında avucunda taşı tutan kişi.
selam ederim

grup kapatılmasın arkadaşlar
biriniz devralsın grubu
yazık günahtır ya
çok üzüldüm