sessizce gitmek

ben gidiyordum aslında. yaktığım her sigara ile birkaç dakika daha gidiyordum hayattan uçan dumanların kanatlarına tutunarak ölüme, hiçliğe doğru. sessizdi evet. kafelerde oturan gençliğim kadar sessiz. öylece boş boş bakışmalar. bazen tanımadığım insanlar afiyet olsun filan diyor yanımdan geçerken. acaba gerçekten dedi mi yoksa dediğini mi hayal ettim diyorum. dudaklarını takip etmiyorum ki insanların konuşup konuşmadıklarını görebileyim. gözlerine bakıyorum genelde ya da önüme. uzunköprü benim için bitmiş bir şehir artık. gittiğim hiçbir yerine tekrar gidesim gelmiyor. çarşısında oturabilecek doğru düzgün hiçbir yer yok ve bu beni çok üzüyor bir zamanlar bu şehirde yaşlanmayı hayal eden birisi olarak. şimdilerde ise yaşlanmayı hiç düşünmüyorum çünkü az çok farkındayım böyle giderse 30'u göremeyeceğimin. herkes ne güzel hayaller kuruyor bense yok olduğumu düşünerek hiçbir şey hissedemiyorum çünkü benim için mutluluk bu olmuş artık. insanların yüzlerine bakıyorum bugün ve soruyorlar ne zaman tekrar geleceksin diye. diyorum ki ben buraya bir süre gelmeyeceğim. kırklareli'yi çok sevdim. yarı yıl tatilini de orada geçirmeyi planlıyorum. bak yine sinir oldum. şerefi beş para etmez insanların hizmet ettiği yerlere giderek kendimi harcamamın verdiği bir gerginlik aslında bu evet ben diyorum yine son gelişim buralara. ama bir gün gerçekten gözlerimden fırlayacak olan öfkeyi kontrol etmeyeceğim ve kim ölürse kim kalırsa artık. lanet insanların lanet sokakları işte bu ilçe. edirne böyle değil belki merkezde ama olmadı işte. 2021 de istemiştik gerçekten merkeze taşınmayı ama gel gelelim saplandı kaldı ailem olan 2 kişi bu şehre. ve ben şimdi öğrencilik ismi verilen en büyük kandırmacanın da verdiği izin ile farklı bir şehirde üniye gidiyorum. bu beni yoruyor mu evet ama en azından gitmişim buradan ve buraya geri gelmemek istediğimin farkındayım.