sevecek kadar cesur olmamak

ben hep net oldum bu hayatta lakin şu an çok bulanığım ve her şey daha da karanlık.
korkuyorum.
korkak diva.
cesaret eksikliği sevgi eksikliği değildir. duyguları yaşayıp bitirmektir
asıl korkunç olan da bu bence.

''ölüler için üzülme harry, yaşayanlar için üzül, en çok da sevgisiz yaşayanlar için. " albus dumbledore.

hayat sevgi doluluğumu yani cesaretimi bir yerde bitirmez umarım. yaşamak zaten zor.

bizim cesaretimiz rüyalarda aşık olmaya yetecek kadardır.
bir taraftan teslim olmanın nasıl bir şey olduğunu hayal eder bir taraftan en güzel duygundan mahrum yaşarız..

aşk tarafından fethedilip edilmemek üzerine düşünürken bile kalbimiz yerinden çıkacak gibi çarpar.

bu benim maalesef sevginin getirdiği sorumluluktan korkuyorum.

ben nasıl bağlanıyorum diye düşünülmesi gereken bir nokta. ne diyor siz kaçıngan kaygılı bağlanma vs.. bir tek bunu biliyorum ben de.. nasıl tanımlanır bilmiyorum.

çok da romantik dramatik bir hale getirmeye gerek yok..

bu başlık beni üzdü ya biraz..
ben aşkta çok cesaretli bir kadınımdır. sevdiklerimi kadere ya da zamana bırakmam. son ilişkim de bu cesaret yoktu. hep ben çabaladım, o cesareti ben gösterdim ama aynı cesareti göremedim.
sonuç: ayrıldım.
bir insanın sizi sevecek cesareti yoksa, siz elinizden geleni yaptığınızda totoşu ağrı dağı’nın tepesinde konaklıyorsa, kendinizi seçip önünüze bakmanız gerekiyor..

(bkz: yüzleşmek istenmeyen gerçekler)

altında mutlaka çok sevilmiş ve yarım kalmış bir hikaye vardır. sevgi güzel bir his ama herkes şanslı olamayabiliyor bu konu adına işte.

dear santa,
next time send me someone with feelings for change..

;)

doğru kişi olduğunu hissettiğinizde cesaretsizlik söz konusu olmaz. o dediğiniz sallatılı haller için geçerli. öyle durumlarda da cesaret etsem ne olur, etmesem ne olur. boş küme benim için. tabii böyle bir yerden bile cesareti ile sonucu değiştirenler oluyor orada bir emekte var ona da saygı duymak lazım. ben o sorumluluğa giremem.

bu başlıkları doldurmak şahsımın harcı değil ya, nöbetçi psikolog bulamayacağımıza göre yaz dostum. sevecek kadar cesur olmamaktan daha beteri var azizim:
o cesaretin arkasında dik duracak kadar cesur olmak.

sevme eyleminin kendisinde aktif bir rolümüz olmadığı için onun gerçekleşmesi sonrasında ortaya çıkan sevgi de cesaret gerektirmez. kısaca istediğimizi sevemeyiz sevmek öylece oluverir. bu oluverme sonrasında ise doğal olarak seversin ve gerekenleri yaparsın zaten. esas cesaret gerektiren nokta sevdiğin halde olmayacağını bildiğin bir ilişkiyi bitirebilmektir. sadece severek ayrılanların anlayabileceği bir şey bu.

sevdiğini asla mutlu edemeyeceğini anladığın anda onun mutluluğu için sana hoş gelen sevginden vazgeçebilecek cesaretin var mı?

o zaman yaşamak niye..
çünkü sevebilmek içindir hayat

daha önce kimsenin sevmeyip, sadece sevgisini kullandığı birini severseniz ve bunu ona belli ederseniz ağzınıza s.çılır.
gerçekten geçmiş ilişkilerinde hep mutsuz olup sevilmemiş insanları sevip tepenize çıkarmayın.
sonra kendilerine yapılan her şeyin acısını sizden çıkarmaya çalışıyorlar.
madem herkes onun sevgisini kullanmış siz de öyle yapın. işte o zaman çok sevilirsiniz ve çok kıymetli olursunuz.

cesaretimi tetikleyen şey benim sevgim değil, karşımdakinin bana olan sevgisi oluyor genelde. ben severim yaradılanı yaradan ötürü de karşıma çıkanlar allahsız kitapsız birer ateist olduğundan beni sevmekte çok isteksizler. istekli birini görünce ya da hissedince gözüm dönüyo benim. günün birinde sağlam bi dolandırıcıya denk gelecem de müge anlı'ya çıkacam diye ödüm kopuyor bu yüzden.