sevgiliye kahvaltı hazırlamak

sevdigimdir.
hatta su hayatta en sevdigim seylerdendir.
eski esim benden evvel kahvaltı yapmazmıs.
5 sene beraber yasadıktan ve ben ona birbirinden guzel kahvaltı sofraları hazırladıktan sonra bi gun bana dedi ki:
-sen bana kahvaltıyı sevdirdin.

insan bazen ailesinde gordugunu yapmak istiyor ya. annemle babam evliyken ve ben cocukken biz her sabah uzun uzun kahvaltılar yapardık. masa her sabah donatılmıs. annemle babama cay bana kahve. sonra gazete okunur masada. biraz muhabbet edilir ve biraz gulunur. anne baba ise gider ben okula. o kadar mutlu hatırlıyorum ki o gunleri.
kendi evliligimde de aynısını yapmak istedim ben iste. ve basardıgıma da inanıyorum o donemde.

bosandıktan sonra da bir iki sevgilim oldu.
her sabah ısrarla kahvaltı hazırladım.
gune gule oynaya kahvaltı yaparak baslayıp islere dagılmak bana romantik geliyor.

güzel bir durumdur ama her zaman yapan tarafsanız( erkek veya kadın fark etmez) o zaman işin sevgi dilinden çıkmaya başladığını düşünürüm. tüm jestler karşılıklıdır. bahsettiğim şey ilgi yarıştırmak değil, karşındakiyle hayatı eşit oranda bölüşmektir.
her zaman, her şeyi 1 kişi yapıyorsa, orada bir sıkıntı var demektir. o partnerinizi kullanmaya girer.

her birey, kendi yaşamsal aktivitelerini kendisi sağlayabilecek yetkinliktedir. kahvaltısını hazırlamak yerine, sürekli birine hazırlatan veya sürekli hazırlanmasını bekleyen üstüne bunu partner olarak göreviymiş gibi karşısındaki kişiye dayatan tiplerleyseniz aman kaçın! muhtemelen müthiş bir narsistle berabersiniz ve sevgiliden çok hayat döngüsünü düzenleyecek , kendisini yormadan, her şeyi çekip çevirecek hizmetçi arıyor demektir.

partnerlikte her şey ortak yapılır. ütü, temizlik, yemek. bu hayatı paylaşmaktır. bu konuda erillik- dişillik hususu söz konusu değildir. açıkcası bu da toplumsal, çarpıtılmış bir algıdır. sürekli tüm iş yükünü birine adamak, kişiyi " bağı öne sürerek kullanmaya" girer.

ne kadın ne erkek olarak, kimsenin hizmetçisi değiliz. kimsenin bakımını üstlenmek için de ortak hayat kurmuyoruz. bu dayatılmış cinsiyet rollerini bir kenara bırakıp, sorumluluğun insani olarak paylaşılması gerektiğini kabul etmemiz gerekiyor. etmeyen herkes inanın sorunludur. bırakın aileleriyle yaşasınlar. anneleri bakmaya devam etsin.